Saturday, March 3, 2012

A Simple Understanding of Love


I once fell in love with a classmate during my high school years. She was the first girl whom I offered my best effort and love. She was my first date, the first girl whom I wrote a love letter, whom I gave a necklace and whatsoever. She was the first girl who made me feel loved. She was my first, and I was so lucky.

It was already a long time since we parted ways yet she is still in my heart until this time. Why should I forget her? As if I can do it. And why should I let go if it’s no need? Those days were one of the colorful experiences of my life, the unforgettable, one that is not like any other.

It was a history, not a past for me.

She didn’t break my heart and she didn’t hurt me.

Many people deceive themselves by their own way of thinking. Many choose to stay into a situation where they spend much time on their hurting. Many choose to prolong their agony. Which for me, is not healthy. It just wastes our time, our energy. Many sit in the corner of the room and choose to keep their burden stay forever. Many choose to cry…………………..forever.

What I just wanna say is simple. More often than not, people seem to find reality as fantasy. They seem to be blinded by their imaginations and choices. It’s up to a person to see a situation. Loneliness is a choice, happiness too.

We need others, others need us. We learn from others, others learn from us.

Love is amazing. It is indeed for us. It is within us. We share it. We try as much as possible not to hurt others so that others may also love us the best they can. We need not to be alone. Love relates person to person, people to people.
We do not limit it. We make the best of it.

***
This article was also published in Filipino™ Blog Network:

Manners 101: Huwag kang Ganyan


MAY mga pangyayari talaga sa ating pamumuhay araw-araw na hindi natin dapat baliwalain.

Ito ang mga pangyaring hindi kanais-nais na masaksihan at higit sa lahat, mapagdaanan o maranasan. Ito ang mga bagay-bagay na gustong gustong gawin ng iba, mga gawaing naging parte na ng sistema ng pamumuhay na hindi naitama o pilit ibinaluktot sa kanya-kanyang rason.

Ito ang mga pag-uugaling hindi naiisip ng ilan kung ano ang mga naidudulot nito sa kapwa sapagkat normal na lamang ang mga ito sa kanila, ipinasapamuhay na at mahirap na ring tanggalin at baguhin. Kaya ito na ang pagkakataon upang pag-usapan natin ang mga pangyayaring madalas nating masaksihan na dapat ay hindi na nauulit-ulit.

I. Sa loob ng dyip

a) Dito madalas ang siksikan. Dito rin madalas mangyari ang “sikuhan.” Alam naman siguro ng mga kababaihan ang tinutukoy ko. Ilang beses na akong nakakita ng ganito. Kahit titigan mo na yung lalaki para lamang tigilan ang masamang layunin ay pilit pa rin nitong ginagawa. Kaya lagi sanang maging aware ang ating kababaihan sa ganitong pangyayari.

b) May mga tao talagang mas pinaiiral ang pride. Mahirap sumakay sa dyip na hindi nakaupo ng sapat. Natry ko na’to. Kahit pwede namang umurong ng kaunti, hindi nila magawa so no choice, uupo ka na lamang na parang ‘di karin nakaupo. Hindi na sila naawa.

c) Si mamang drayber, nagyoyosi. Kung ‘di mo man balak umalis, maging second-hand smoker na lang.

d) Para sa akin, hindi rin maganda yung basta abot na lamang ng bayad. Pwede namang sabihin ang mga katagang paki-abot po, pasuyo po etc. Pangit kasi yung sinusundot na lamang yung katabi e parehas naman kayong tao. Malay mo, iba pa masundot.

e) Huwag ring mag patugtog ng malakas. Iba-iba ang mundo pag nakasakay na sa dyip. Huwag mang-istorbo.

II. Sa mall, sidewalk, etc

Huwag humarang sa daanan. Yes! Ito yung mga pagkakataong may iniisip tayo tapos bigla tayong titigil na hindi namamalayang nakaharang na pala tayo sa daanan. Do not make public scandals. Ikaw rin, kung gusto mong pagtinginan ka ng iba.

III. Sa hapagkainan

Hindi ko lang po alam sa inyo kung naasar kayo sa mga kumakain ng maingay. Bukod sa tipikal na ingay talaga, ayoko yung maingay kumain. Ha? Paano ko ba sasabihin? Ito yung eating with the tongue and lips clapping. Ahahaha. Basta parang pumapalakpak. Ang sakit kaya sa tenga. Ewan ko. Para sa akin, i find this irritating.

One thing more. huwag maging buwakaw sa hapagkainan, kahit man maubos mo yan o hindi. Yung iba kasi (ako rin ba?) hindi iniisip yung kasama kung may nakain ba o wala. Basta busog, ok na. E paano sila?
………….
Marami pa pong mga pag-uugaling dapat nating itama. Hindi ko na po binanggit ang karamihan sapagkat alam natin ang mga ito. Minsan, ating itong binabaliwala ngunit mas makabubuting mapagsabihan ang kapwa para sa susunod ay alam nila ang dapat nilang gawin in a specific time and place.

“Manners are the unenforced standards of conduct which show that a person is proper, polite, and refined in a definite time and place. However, they are not like laws because there is no formal system of punishing. We can consider that the main informal punishment is social disapproval.” -wikipedia
***
This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:

Ang Kapitbahay na Monster


Ahaha. Ito na siguro ang isa sa mga pinaka-EPIC kong isusulat sa buong buhay ko. Habang naglalaro ako ng “Backyard Monsters” dito sa facebook, bigla ko na lamang naalala yung mga kwento-kwento tungkol sa mga magkakakapitbahay na kailan man ay hindi nakuhang magkasundo at hindi na natanggal ang galit at poot sa isa’t isa.

Bakit nga ba nangyayari ito sa mismong magkakakapitbahay na imbes na magtulungan ay nagbabangayan?
Ano ba ang gusto mong maging kapitbahay? At anong klase ka bang kapitbahay? Hindi talaga natin maiiwasang hindi magkaintindihan minsan ngunit ano ba ang pinaiiral natin kung kaya ay nabubuo ang pangit na relasyon sa ating kapitbahay?
Subukan nating isa-isahin ang mga posibleng rason sa pagkakaroon ng iringan.

1) Basura/Kalat/Dumi. Wow, sino ba ang magkakagusto na dumihan ng kapitbahay mo ang bakuran mo? Sa una, pwede pa nating pagsabihan si kapitbahay pero kung paulit-ulit na lang, nakakasira siguro ng bait. Gusto mo malinis pero sila, walang pakialam. Anong gagawin mo?

2) Ingay. Ito ‘yung parang may sound system si kapitbahay na mula umaga hanggang gabi, hindi tumitigil. Ratratan ng kung anu-anong salita, sigawan, tawanan. Ang sakit sa tenga, hindi ba? Mahirap ‘pag laging ganito. Lugi pa, masaya sila, pero sakit sa tenga mo naman ang dulot na magtutuloy hanggang sa sakit sa ulo. Isali na rin natin yung speaker ni kapitbahay na kung magpatugtog ay para sa buong barangay. Ito yung parang laging may kaarawan sa pamilya ni kapitbahay o kaya’y gustong iparinig ang mga bagong kanta mapaOPM or foreign para lang bigyang puri. Basta masama ang labis, yun lang.

3) Hiniram ngunit ‘di na Bumalik. Sakit? Nakakaasar kaya ‘yung ganito. Ang ayos-ayos nilang hiniram tapos ang hirap-hirap hagilapin yung nanghiram kasama narin yung hiniram. Kung ibabalik man, ilang buwan na ang nakalipas at hindi na magagamit pa sapagkat pinaglumaan na dahil itinambak lang sa isang sulok. O kaya naman ay nasira ni kapitbahay kaya natatakot o nahihiya nang ibalik, naku naman. ‘Pag hihiram naman po, ingatan natin. Pero ok lang naman kung aksidente lang o ‘di sinasadya. Pero ang namimihasa, di na nakatutuwa.

4) “Stealer” (mas magandang pakinggan sa tenga) Mahirap po mamintang. Ang gusto ko lang iparating ay mag-ingat-ingat po tayo sa sadya ng iba. Hindi po bawal ang maging sigurista at maingat. Pero kung proven naman nang talagang may sakit si kapitbahay ng ganito, good luck nalang. Make the move.

5) Utang na nawawalang parang Bula. Ito ‘yung sa una ‘pag humiram, ibabalik kaagad ngunit sa kalauna’y mahirap nang bumalik. Ito namang si mabait na kapitbahay, hindi nililista ang utang ng iba o makakalimutin kaya ang utang ni kapitbahay ay nawawalang parang bula. Aking minamahal na kapitbahay, ‘wag namang samantalahin ang kabaitan ni isa pang kapitbahay. Sakto lang dapat para masaya ang buong barangay.

6) Tamad. Ito naman ‘yung kailangan mo ng tulong pero ang tamad nila? Kuha ba? Basta, ‘yung mabagal magbigay ng tulong, parang ganun yung ibig kong sabihin. Mamatay na yung tao, wala pa rin sila, parang ganun.

7) The great Storyteller. Masaya makipagkwentuhan pero paano kung ikaw na ‘yung pinagkukuwento ni kapitbahay sa iba pang kapitbahay na ikaw raw ay ganito at ganyan na hindi naman totoo? At mahirap din talaga ‘yung kapitbahay na madulas ang bibig na kahit pwede naman sanang inyo-inyo lang ay hindi pa rin talaga mapigilan ang kati ng bibig. Ito po yung more on hearsays. No personal experience sa sinasabi pero binabanggit at pinagkakaguluhan.

Marami pang rason kung bakit nagkakaroon ng lamat ang relasyon ng mga magkakakapitbahay, iba-ibang anggulo sa iba-ibang panahon. Kaya naman subukan nating tignan ang ating mga sarili at isipin kung ano nga ba ang tingin ng kapitbahay mo sa’yo. Ikaw ba ay isang responsable at kapaki-pakinabang sa kapwa o kabaliktaran nito?

Paminsan-minsan, kailangan nating tignan ang ating mga sarili sa salamin sapagkat iba ang naidudulot ng magandang panghabang-buhay na relasyon sa ating mga kapitbahay.

***
This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:

Si Inay



Ang hirap pala talaga magkolehiyo lalo na kung malayo sa pamilya.

Isa sa pinakamahirap na parte ng pagiging kolehiyo ay ang mawalay sa pamilya ng ilang mga taon. Wala na ang taga-gising pagsapit ng umaga, wala nang taga-tupi at taga-ayos ng kumot at unan pagkatapos bumangon kahit kaya namang gawin, wala na ang nagluluto ng pagkain alas-singko palang ng umaga, wala na ring tagalaba at tagaplantsa ng damit, wala nang magagalit kung hapon na ang pag-uwi, wala na ring sasabi sa’yo ng ‘Anak, ingat ka,’ sa araw-araw.

Malayo sila, kaya kailangan kong gawin lahat ng ito sa araw-araw.

Mahirap mailayo sa kanila, lalo na kay inay.

Hindi ko man maalala ang pagpapalaki niya sa akin noong ako ay sanggol pa lamang, alam ko kung gaano niya ibinigay ang kaning sarili upang ako lamang ay kanyang maalagaan at mapalaki ng tama. Hindi ko man alam kung paano niya ako kargahin noong bata pa ako, kung paano niya ako paliguan at paano niya ako bantayan bawat saglit upang masigurado lang na maayos ako, alam ko, MAHAL na MAHAL ako ni inay.

Bagamat hindi ko pa siya nakitang lumuha para sa akin, alam kong ipaglalaban niya ako hanggang sa kaya niya. Alam ko ito sapagkat nararamdaman ko iyon. Sa bawat sabi niya ng ingat ka, kumain ka ba, nakauwi ka na ba, kumusta, ramdam ko ang laman ng kayang puso, na ako’y kanyang anak at mahal niya ako.

Si inay ay tahimik lang pero kung tumawa naman ay medyo may kalakasan. Masiyahin at matiyaga, yan si inay. Hindi kailanman matutumbasan ang ginawa niyang hirap at tiis upang mapalaki kaming magkakapatid sa tulong ng aking butihing ama.

The best siya. Kaya hanggat maari, ayaw kong mabigo ko siya. At ayaw kong masaktan ko siya at saktan siya ng iba.

Si inay ang naging coach ko sa aking paglaki. Siya ang nagagalit kung may mali man akong magawa at siya rin ang nagsasabi kung ano ang dapat kong gawin. Malaki ang tiwala ko kay inay kaya kahit man minsan hindi kami magkasundo, paglubog ng araw, hindi pa rin niya matitiis na hindi ako tapikin sa likod.

Alam kong ginalit ko na siya ng ilang beses dahil sa katarantaduhan ko pero hindi niya nakayang pagsabihan ako ng masama. Hindi ko kailanman narinig ang mga katagang naririnig ko sa kapitbahay kung nagagalit ang magulang sa kanyang anak. At hindi pa niya ako sinigawan. Dito ako hangang-hanga kay inay na kahit sobrang galit na siya, hindi niya kayang sigawan ang kanyang anak. Ganito kung paano magmahal si inay.

Siya ang tagatupi ng pinaghigaan. Hindi ko alam sapagkat kahit nang magtapos ako ng hayskul, siya pa rin ang nagliligpit. Tamad ako. Pero sasabihin lang niya, ‘anak, mag-aral ka ng mabuti.’ Kaya lahat naman ng kaya kong ibigay kay inay ay ibinigay ko. Masayang masaya ako sa tuwing sasamahan niya ako sa entablado upang isabit ang medalya sa aking leeg. Sa munting paraan kong iyon, alam kong napasaya ko si inay. Alam kong proud na proud siya sa akin.

Kahit hindi ko man matumbasan ang kanilang hirap, ibibigay ko parin lahat ng aking makakaya upang alagaan sila ngayon at ‘pag ako na ay nakapagtapos at may trabaho na.
………..
Kaya sa lahat ng ginagawa ko ngayon, inaalay ko lahat sa aking pamilya lalong lalo na kay inay. Wala na akong mahihingi pa sa kanila sapagkat ibinigay na lahat iyon ng kanilang pagmamahal. Ang tanging hiling ko na lamang ay bigyan sila ng Nakatataas ng sapat na lakas at maginhawang buhay, na sana, kahit wala ako sa kanilang tabi ay panatag sila at may kasiyahan sa kanilang puso, na sana’y balutin sila ng Kanyang kamay at ilayo sa panganib.
“Honor your father and your mother, that your days may be long in the land that the Lord your God is giving you.” -Exodus 20:12
***

This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:
http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/16/si-inay/


Grandpa Proved that Heaven is Real


Somehow, writing this one will be my humblest tribute to the greatest person I’ve ever met. I do not fear that those memories we had will be the one to bring back again those times that I came to know one of the harsh realities of life. I wrote this short story for my grandfather and about that “wonderful” December of long ago.

One of the best experiences I had with grandpa other than our laughter was every morning we sip our coffee together…

The chilling air of November signaled the coming of December. The cool breeze froze my body as I sat on the sofa watching TV shows in the cold, silent night. The end of the school days was slowly arriving. Waiting for it was my only choice.

One morning a news was relayed by a relative from Manila. Grandpa was getting weaker because of his cough and colds. I was worried but I knew grandpa will wait for me to see him in the coming Christmas and together we’ll have our coffee and bread for the morning, the very special thing we had cherished when we were still together in our old house in Ilocos.
We went to Manila to see him. He was asleep when we arrived. My aunt opened the door for us and we took our rest afterwards.

I was awakened by a loud cough. It was grandpa’s. I sat by his side observing him and I didn’t know that he noticed my presence. Surprisingly, he asked me this question, “Apo, nabannugakon, palubusan nak kadin?” (Son, I am already tired, please allow me to go there.) “Do you want me to have my rest there?” he added. I understood what he meant. Tears fell down from my eyes spontaneously. With courage, I told him to fight and be strong for us for more years. He remained silent. After that conversation, I slept by his side.

It was Sunday morning and all relatives from Ilocos and Isabela were present. We took our breakfast sharing each other’s experiences after the long time we haven’t seen each other. The worried souls were gone for a while and happiness was in everyone’s heart. That was the time I saw grandpa smiling but after that merry day, then came another series of challenging days…

My lolo woke up early and awakened us all surprisingly. At that morning he was very happy. And his sickness, which I thought was getting worse, seemed to be totally gone. And we’re happy too on that day. We were laughing as we shared and cracked jokes to everyone in the room. We forgot our problems for awhile.

But we didn’t expect what came next. After those laughs, we were so worried because of grandpa’s silence. I turned to him and asked why. He faced me with a smile and I was puzzled for I noticed that he was thinking deeply. I asked him again and this time he answered, “Ay-ayabanak dagiti gagayyem kon apok.” (My friends are now calling me.)
Out of curiosity, I still got the chance to ask some questions to him. I was even eager to ask him why I always see him raising his right hand as if reaching for something.

He told me that he saw his brothers and sisters who already passed away. He saw a place where there is a bright light in the middle. He saw friends and people dancing and singing. He heard the voices of his friends, calling her. He saw God. I even asked him to describe how God looks like but he couldn’t answer me. I asked him again, until he told me that what he only saw was a bright light in the middle of that place, in the center of those people out there. Yes, indeed, he saw God.

Few days later, he couldn’t utter any word at all. But we still prayed for him and we knew that he will be on heaven soon.

On the 19th day of December, grandpa took his last, deep breath. He passed away leaving us no hard feelings because before he left us, he tried his best to make us happy. I did not feel lonely but as I went back to the memories we had on my childhood until he died, his memory still remained vivid in my heart and mind. The memories of those moments were imprinted in my heart.

As I reminisce all those days, I know that grandpa wanted me to know that he was already with the Father, that he had already finished the mission God gave to him so it was already his time to receive the golden crown of true God’s children.
…………
I miss you grandpa.

This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:

Ang Mga Pilipinong Hindi Dapat Pakainin


Liwanag…Ngunit dilim ang sumakop sa kanilang mundo.
Dilim…Ngunit liwanag ang ipinagkait sa kanila.

Hindi lahat ng hindi nakakakita ng liwanag ay bulag at hindi lahat ng nakakakita ng liwanag ay nakakakita.

Ito ang isang katotohanang mga mamamayan ay hirap iwasan. Mas pipiliin pa natin ang magpaka-busy-busyhan upang iwasang isangkot ang ating mga sarili sa mga nangyayari sa ating lipunan na kung sana ay nakikilahok tayo sa paglutas ng mga ito ay makakamit natin ang kaginhawaan at kasaganahan. Ngunit sasabihin na naman nating kahit may gawin tayo kung kurakot naman ang mga nasa posisyon. San tayo pupulutin niyan? Ang problema kasi, tayo mismo ay “kurakot” sa ating mga kaparaanan. Nasanay na ba, kaya hindi na kayang alisin o baguhin? Nag-ugat na ba hanggang sa kailaliman ng ating pagkatao na kahit nakikita nang “namamatay” ang kapwa ay ipinagkikibit-balikat na rin para unahin ang sariling kapakinabangan.

Madamot na ba masyado ang ating Diyos para ganito rin ang gawin natin sa ating kapwa? O nawala na ang ating tiwala sa Kanya at tuluyan na nating pinutol ang koneksyon sa kanya?
Lagi na lang ata nating sinisisi ang sistema o kaya’y ang gobyerno sa lahat ng ating paghihirap. Nasisi mo na ba ang iyong sarili na hindi naman ginagawa ang dapat gawin upang makaahon? Nakaupo. Nagmamatyag. Nakatunga-nga. Nakikinig sa radyo. Nanonood. Nagbabasa sa dyaryo o mula sa Internet. Ito kasi ang mas una nating ginagawa o ang alam lang nating gawin. Puro sisi, lagi nalang sisi, sisi ng sisi. Lintik na sisi yan. Baguhin na natin yung ugali nating “puro sisi sa iba ngunit hindi nating kayang sisihin ang ating mga sarili.”
Minsan, itinatawa ko na lang ang aking inis kung may napapanood ako sa TVng mga tao na sinisisi ang gobyerno sa kanilang kahirapan. Wala tayong mairarason. Bakit? Hindi ba natin alam na ilan sa mga nakaaangat na sa ating bansa ay nagsimula sa hirap?

Ito ang tanong, “Paano mo kukunin ang isang bato sampung metro ang layo sa’yo.” Simpleng tanong lang yan. Nasasagot pa nga ng mga bata sa kalye eh. Ano sagot mo? Hindi ba kailangan nating humakbang para kunin iyon? Pero ang tanong na yan ay napalitan na ata at naging ganito, “Paano mo makukuha ang isang bato sampung metro ang layo sa’yo ng hindi ka humahakbang.” Ang hirap naman ata sagutin? Pati scientist ata mababaliw diyan. O kung may naiisip ka man, ano? Iuutos sa iba? Eh ang tanong, paano Mo kukunin. Hindi naman talaga kaya yan eh, dito natin makikita na naghahanap tayo ng mga paraan na hindi naman talaga natin dapat iasa sa IBA. Ang ibig ko lang sabihin ay, ang SARILI natin mismo ang unang hahakbang hindi ang ating kapitbahay para sa atin.

O ano na? May darating pang bukas! Huwag na naman nating sabihing “hindi natin alam kung kailan tayo mamamatay.” ‘Yan na naman. Kung puro ganito, wala na tayong magagawa kasi hindi na tayo gagalaw. Hinihintay natin ang ating kamatayan kasi hindi tayo sigurado kung buhay pa tayo bukas? Gumising na po tayo sa ating imahinasyon.

Masaya ang buhay basta marunong lang tayong gawin ang dapat nating gawin. Ang lahat ng ating ginagawa ay may napapala. Lahat ng pinaghihirapan ay may kasagutan. Lagi lang nating isapamuhay na lahat ng tama sa Kanya kahit man sabihin ng mundo na mali ay tama.
…………
Nang kami ay kasama pa ninyo, ito ang itinuro namin sa inyo, “Huwag ninyong pakainin ang sinumang ayaw magtrabaho.”
(For even when we were with you, we gave you this rule: “If a man will not work, he shall not eat.”) – 2 Thessalonians 3:10
Tara! Sayaw tayo!
***

This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:
http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/07/ang-mga-pilipinong-hindi-dapat-pakainin/

Cheating by Great Cheaters

When I was young, I used to say I did not cheat. Whatever my peers would tell me, I would always say I did not cheat. And even if they had already proven that I did, I would always say that I did not. I did not cheat. I did not cheat.

Cheating has many definitions. You cheat when you lie. You cheat when you say something false to cover or revive yourself or to destroy others’ reputations. You cheat when you copy something specially when without permission. And in any other way you think you are cheating.

I am a first year college student in a university. Cheating is never common to some college students. And if I exaggerate it, some students are already expert at it! Am I already an expert? Yes, I can say that I am good to it since I have been doing it since elementary and yet was never caught. I was never caught during quizzes and examinations.

I was already pissed off so I learned to hate cheating.

I never find contentment with everything I get from it, high scores and of course high grades. I just realized that cheating is never healthy. I am now trying not to cheat anymore.

I think I have to stop it now because when I keep on doing it, I’m afraid that in everything I do, there is cheating. It’s time to cut the line. It’s already the time to change, not tomorrow nor the other day. I am tired of it, sicking tired of it.

With every reflections I tell myself every night, I just realized that I was the loser at the start. I just remembered the quote in the Bible that whatever you plant is what you harvest.

Just think of it. Is it nice to know that people whom you trust for a long time have been just cheating and playing you to get whatever motives they have in mind? Is is good to find out one day that your LOVED ones were never honest? In the end, is cheating good and does it produce lasting peace of mind and good relationships?

“….Whatever you plant is what you’ll harvest.”

***
This article was also published in Definitely Filipino Blog Network: