Friday, December 13, 2013

The Coming

I’ll never forget that day! Yes I will never forget that day.
Young Parents

It was cold and the sky was really dark. I was sitting near the window when suddenly, a howling wind banged the door of the room. Frozen spine. Goosebumps. Suddenly, Katy entered the room and offered a coffee. I didn't answer her. Not that I didn't want coffee that time; I simply didn't know what to say! The things that we discussed last night were on the back my mind.

"Katy, I was guilty. I made that mistake." I was telling her but she wouldn't hear. It's just so weak. 

"I’m so sorry Katy. I was so selfish. I don’t know what to do now. My parents are abroad and so are my brothers and sisters. But don’t be scared. I am thinking of all the possibilities. I am planning to ask money from them. Don’t worry as long as we keep this just for us, there will be no problem…." I was agreeing with myself.

"But what if we instead face the world and be proud of what is coming in our life. Oh, yes Katy! That would be the best thing that we can do!"

In the end, we decided to raise our child – young as we are –and chose to be proud parents.

Sunday, December 1, 2013

Wear yourself through TIMEX

TIMEX® Originals Vintage Inspired 1978
I remember someone saying watches are now being replaced by technology. By that, he meant phones and other gadgets. Well, I do not agree. Go to different places, wear your watch, and you will not worry about your time. When you are traveling, things might be so surprising, and you might be so excited that you'll jump into a river with your phone in your pocket! That would be a serious problem. But with watches, you can always be on the go. Needless to say, almost all watches now are water resistant! So next time you go outside, don't forget to wear one!

Introducing TIMEX® Originals Vintage Inspired 1978!  As one who loves traveling and staying outside, wearing this TIMEX® Hero watch best suits the personality I have!

This watch offers me two interchangeable straps. When the sun is in full bloom, I would pick the orange one! The color suits my style of clothing. Plus, the color reflects something that is lively and full of enthusiasm. It's perfect because I love music and crowd! And when adventure time is on, the black strap would simply do it. With the classy, vintage-inspired watch and a jacket, I can go to every place I want.

But most especially, I was in love with the design. I am a very simple man and this watch, for me, defines simplicity. When going outside, what's important is you are confident with what you are wearing. It defines you and it becomes you at the end of the day.

So, again. The next time you go outside, don't forget to wear one! Don't forget to wear a hero! Don't forget to wear yourself!

01 December 2013

It's finally December mga kapatid!
It's the last month of the year so I wish everyone a month full of love, peace, and blessings.
Let's pray that God will continue to bless our lives.
May we find inspiration and joy in all the things we do.
And most especially, may we be able to give love and provide strength to all people around us.
God bless everyone.
Have a wonderful Christmas!

#Sunday #Thoughtstoyolandavictims #Failednanowrimo #Slulanternparade

Monday, November 25, 2013

Rekindling What was Long Forgotten

When I was a kid, I was particular with details. I plan and create, and when I found the work dull, I ponder and do the work again. I love putting unnecessary details, but in the long run, I learned to keep my work simple. I forgot about the glitters and the ribbons. I forgot the curly lines and the colorful shadows that dance around figures and letters. They are all gone but not my love in the arts. I am happy that some people began to appreciate the things I draw. My daycare teacher would choose me to go to competitions which I do not like before. I have this fear. I do not want to face many people so the letters my teacher would ask me to give to my mother would end up being thrown in the river. But one day, I forgot the routine so mom learned about it and trained me. No matter how they like me to draw, I would make a square window circle thinking they would rather make me stay inside the house than go to the city and compete with other children. Soon, the competition came, and I ended up coloring my drawing and explaining to the audience what was it. I can still remember that time even if that's thirteen years ago, and I can't stop laughing at myself--what a silly kid I was. It became a stepping stone to me. I drew more and tried making posters. When projects come, I finish them easily and even make some money by doing other classmates' projects. High school was even more exciting. You do posters here, posters there. Every program has its own poster-making competitions, so I tried to win some, and win some more. It was fun actually. In my first, I lost. But after it, I began wrecking balls! I win every competition I joined. When I began to notice it, I tried doing slogans, and I always landed third! I wonder why. College was another stage in my life. I became simpler than what my mind could imagine. I was satisfied by completing the work, the usual presentations, projects and what have you, without putting extra effort to make them more presentable. I remember a comment from a teacher: "You are very minimalist." Actually, I love the comment. It made me even more minimalistic, but don't be like me because people tend to appreciate things with special touches. Like what my law prof would say, I say, bahala ka diyan. Today, I just discovered things again. I dared to make some collages and paintings to keep myself sane.

Recent work

Friday, November 8, 2013

New Morning

Yesterday was a total change. From the room I so loved, I'm now living in a whole new one. I got a big clear window that shows a great view of the outside, and I got the usual noise of the morning: dog barks, vehicular noise, footsteps, a free radio on the neighborhood, and a singing girl in the other room.

My morning is a lot different now. But I love the birds chirping in that lonely tree. And these lines of wires intersecting each other, they make me think of life and its paths.

The room looks empty so I am planning to do some paintings and collages. I will print a copy of Desiderata and paste it in the ceiling. What a nice poem to read before going to sleep! I just really hope I'll be able to finish a collage or a painting because they are in my to-do list this year.

Ang bago kong lungga.

Mga librong nakolekta ko. Madadagdagan pa kaya?

Tuesday, October 29, 2013

Jung Personality Test Result

Extroverted (E) 66.67% Introverted (I) 33.33%
Sensing (S) 57.14% Intuitive (N) 42.86%
Thinking (T) 51.35% Feeling (F) 48.65%
Judging (J) 52.63% Perceiving (P) 47.37%

Your type is: ESTJ

ESTJ - "Administrator". Much in touch with the external environment. Very responsible. Pillar of strength. 8.7% of total population.

Jung Type Description

Organized, group oriented, focused, conventional, leader, emotionally stable, anal, attention seeking, planner, realistic, fearless, responsible, finisher, decisive, norm following, respects authority, punctual, hard working, stiff, self confident, thinks rules and regulations are important, follows the rules, clean, outgoing, social, content, does not like being alone, normal, regular, does not like weird or strange people / things - intolerant of differences, strict, disciplined, aggressive, assertive, content, happy, proper, formal, strict with self, meticulous, strong sense of purpose

Favored careers:
executive, ceo, supervisor, business consultant, manager, strategist, financial planner, business person, office manager, public relations manager, international business specialist, business analyst, management consultant, operations manager, loan officer, lawyer, marketing, sports management, government employee, investment banker.

Disfavored careers:
Poet, artist, songwriter, musician, novelist, art therapist, theatre teacher, art curator, film editor, video game designer, photojournalist, travel writer, actor, record store owner, camera operator, art historian, music teacher.

Keep in mind, your results are dependent on the accurate truth of your responses. The more you take this test and get the same result, the more likely that is your type. Finally, your scores and type, over the long term, will change as you do.


Upon taking the test, you'll be asked to be as much as possible very honest. So I took the test and got these very surprising results. First, I think that my type (ESTJ) really suits my personality. I am extrovert. I am more into sensing than being intuitive, more of a thinking type than a feeling one. And about the last, I wouldn't disagree more. Second, I really don't know how this test associates my type with the careers mentioned above. I disagree with some things: I think I can be a poet, a songwriter, a musician, a photojournalist, and a travel writer. I mean, I can be such as much as I wanted to be. Third, I know that the result is general, so I want to see what the other ESTJs think about the result.

Take the TEST.

Saturday, October 26, 2013

Looking Back: 1st Sem 2013

June was just an ordinary start of classes. There was this same prayer of having the job well done. 

Nervousness was hidden on everyone's eyes. Fingers crossed, students prayed that the most terror would not enter their class and the kindest would instead. It was not an assurance though, that the best is of the kindest, and the worst equates to the terror. A week later, some were relieved and some were already stressed. Some did not get the challenge while some boasted, "Bring it on!"

I could feel the intensity of every exam we took. All are serious; It's like a matter of life and death. But not everyone who comes in front and gets his yellow paper showed victory. Some undeniably accepted a lost battle. I, for example, lost my first battle, too. Bloody red, I took my revenge and wielded my sword better than that of my first and drew first blood. Prelims was not a joke.

Midterms. Lessons just got harder. I focused on 302 and forgot the other. No wonder of getting a 70 in my 202. What a heartbreaker. On the other hand, getting 8/10 in the deptals of my 302 somehow balanced it off. I learned my lessons. Maybe. I was so happy yet disappointed of myself because I know I could have done better.

Finals was a huge wave. Projects, reports, and some other works were given so we need to at least feel like "surperhumans." We felt some relief when the departmental exams for both law and accounting classes were finished. We prepared for the Final exams; we prepared for the semestral break. But before the sem concluded, typhoon Santi came on the Philippines. So exams were suspended—another drama happened.

A poem from Contemporary Glasses rather summarizes the sem experience

It was five months…
Understanding the contents of a red book
Dealing with mockeries thrown to a mall
Keeping me updated of environmental problems

It was five months…
Solving R(x), C(x) and P(x)
Getting the derivatives of functions
Doing well with numbers and letters

It was five months…
Knowing an obligation and a contract
Winning the game of requisites
Listening to Desiderata

It was five months…
Knowing how to manage production
Mapping facilities layouts
Discussing a lesson projected in a white screen

It was five months…
Completing a research
Creating a usable system
Managing to boost an initial 7

It was five months…
Accounting for a home office and its branches
Dealing with business combinations
Knowing foreign exchange transactions

It was five months…
Learning property, plant and equipment
Understanding liabilities
Accounting for equity

It was five months…
And all was well yesterday night…

Thanks bro for letting me use your poem. Este salamat kahit ko hindi na `pinagpaalam pa.


Tuesday, October 22, 2013

Kahit Papaano

Ginawa ko itong blog na ito noong February 2012 para kahit papaano may imbakan ako ng mga iniisip at naiisip na pwede ring i-share sa mga kakosa. Dalawampu't isang buwan na ang nakalipas at kahit papaano ay nakapaglagay na ng 70 posts at nakakuha na rin 10,000 mahigit na pageviews. Hindi man ito ganoon kalaki kung ikukumpara sa mga blogs na iniidolo ko, para sa akin ay isa na itong malaking achievement.

Maraming maraming salamat sa mga inspirasyon.
Maraming salamat sa mga pumapansin.
Maraming salamat sa mga nakikisilip.
Maraming salamat sa mga nagbibigay ng mga payo.
Maraming salamat sa mga nakikipindot.
Maraming salamat sa mga komento.
Maraming salamat sa pag-follow at paglike.
Maraming salamat rin sa mga sarcasms.
At higit sa lahat, maraming salamat sayo!

Sana lumaki pa itong lambat ko
At sana magkaroon pa ako ng sapat na lakas
upang makakuha pa ng mga letrang nagsisiliparan sa kalangitan.

Friday, October 18, 2013


Isang normal na gawain ng mga isang estudyante na kapag walang maluto o tinatamad magluto ay tatakbo nalang sa kainan. May budget meal kaya hindi mabigat sa bulsa at siguradong mabubusog dahil may sabaw pa. At tiyak na mas marami ang ibibigay sa'yo kung suki ka na nila. Samahan mo na ng kaunting kuwento para siguradong makukuha mo ang pakiramdam nila.

Nasa isang karinderya ako ng gabing iyon at kinakain ang paborito kong meal. Maganda ang mood ko ngunit nagmamadali dahil marami pang kailangang tapusin at kailangang basahin. Hindi ko na pinansin pa ang palabas sa telebisyon at minadali ang pagkain.

Sa kabilang mesa ay may isang ale kasama ang kanyang anak na kapwa ko mag-aaral din. Alam ko dahil minsan ay naging kaklase ko siya sa isang subject. Nag-order sila at nagsimulang mag-usap.

"Kailan ka gragraduate anak?"

"Hindi pa ngayong taon ma."

May takot siyang naramdaman sapagkat ang alam ng mga magulang niya na matatapos na siya nitong taong ito.

"Akala ko ba last mo na to?"

"Hindi pa ma."

"Eh, di dapat sinabi mo na ng maaga."

"Ang alam ng ate mo, gragraduate ka na. Kaya sabi ko sakanya, kaunting tiis nalang."

Iniiikot-ikot ng anak ang cellphone at nakayuko.

"Maraming gastusin yung ate mo. Pero naki-usap ako na kung maari tumulong kasi nga gragraduate ka na," paliwanag ng ale. "Dala ko yung perang kakailanganin mo ngayong sem na ito."

Nahihiya na ang anak, kaya hindi ito makasagot-sagot. Pero naglakas loob rin itong magpaliwanag din.

"Ma, marami pa akong kailangang kunin na subjects. Bagsak ko yung iba."

Ay naku po. Tumingin ang magulang sa anak at pinili nalang na umpisihan ang pagkaing kanilang inorder. Hindi ko na hinintay pa na matapos sila. Inaabot ko ang bayad ko sa kahera at tumuloy sa boarding house.


Sa buhay kolehiyo, madaming pasiko-sikot at bawat liko ay maraming kuwento at pagsubok, ngunit ang sayangin ang mga bagay na pinaghirapan ng ibang tao ay isang pagkakamali. Oo, minsan may mga pagkakataon talaga na babagsak tayo sa isang subject ngunit hindi naman ata pwede na ibagsak mo ang isang subject dahil hindi ka nagbigay ng interest at panahon. Yung isinakripisyo mo ang panahon ng pag-aaral sa mga bagay na hindi naman ganoon kahalaga. Ang gusto lang naman nila (magulang natin) ay matapos ang pag-aaral natin at bigyang halaga ang lahat ng binibigay nila. Estudyante tayo kaya naman, alam na dapat natin kung ano yung prority natin, hindi ba?

Sa mga kapwa ko estudyanteng lumalaban, pagpalain nawa kayo ng Maykapal. Sa mga estudyante namang tinatamad mag-aral, gumising ka.

Wednesday, October 16, 2013

Kalye Lili

Ang Kalye Lili ang sadyang napakakipot, kurbado ang hugis at isang dead end. Ang mga bahay ay halos dikit-dikit kaya kapag may humihilik sa isang bahay ay rinig ng buong lugar. Hindi na kata-taka na halos lahat ng mga naninirahan dito ay kilala ang isa't isa: boses, utot, oras ng pagtsitsismisan, bahay kung saan nanggagaling ang masangsang na amoy at saan o kanino hihiram ng gamit. Pero kahit gaano kagulo ang kalyeng ito, may respeto sila sa isa't isa, at ang lahat ng problema ay kanilang dinudulog sa kanilang punong baranggay.

Isang araw, may napadpad na estranghero sa kanilang lugar at kanilang inanyayahan sa masikip nilang kalye. Pinakain ng tuyo, tinapa, at itlog at binigyan ng isang mapagpapahingahang kuwarto. Hindi kilala ang sarili at nakalimutan narin kung ano ang pangalan. Ang alam lang niya ay galing siya sa Ilocos. Kaya naman kahit mahirap sa parte ng mga tao ng Kalye Lili ay ibinigay nila kung ano ang kaya nilang maibigay sa estranghero. Isang linggo din ang lumipas nang biglang mawala ito.

Usap-usapan ng mga tao ang bigla nitong pagkawala. Ang ilan ay nagsasabing umalis ito alas-tres ng umaga ng Sabado. Ngunit hindi talaga nila alam kung totoo nga ito. Bumalik muli ang ikot ng kalye. Nakalimutan ang estrangherong napadpad sa lugar nila.

Malayo sa bayan ang kalyeng ito. May maliit na palengke at isang masikip na palaruan. Ngunit may schedule ang paggamit dito. Bawat Sabado at Linggo ay nagkikitakita ang mga basketbolero. Ang mga nalalabing araw pa ay para sa mga nagbabadminton at iba't iba pang aktibidades ng lugar. Matagal nang pangarap ng kalye na bilhin ang isang masukal na lote malapit sa kanila upang mapagtamnan at mapagpatayuan pa ng ilang mga bahay. Ngunit walang pera ang Kalye.

Kahit simple lang ang pamumuhay nila. Gusto nilang magkaroon ng mapagtatamnan ng mga gulay dahil makatutulong ito ng malaki sa bawat pamilyang naroon. Mayrooon ngang iniaabot na tulong ng gobyerno ngunit wala naman silang loteng gagamitin.

Ilang mga buwan ang nagdaan, ang mga mag-aaral ay magtatapos nitong Marso. Summer na nga at ang mga tao ay naghahanap na ng mga mapagkakakitaan. Ang balita ay mabilis na kumalat na ang loteng pinapangarap nilang mabili ay nabili na ng isang businessman. Malungkot na mga mukha ang nagsilitawan at malaking panghihinayang ang makikita sa mga mukhang ito.

“Owner: Benjamin D. Gaston CPA,” ang nakapaskil sa bungad ng lote. Kitang kita ito ng buong kalye araw-araw, at unti-unti itong kumukurot sa kanila.

Hindi nagtagal ay nagsimula nang ipatayo ang isang napakalaking bahay. Apartment type at tila papaupahan ito. Bawat ingay mula sa kontraksyon ay dinig ng mga tao at ito ay unti-unti paring kumukurot sa kanila.

Ngunit wala sa kanila ang nakakita man lang ng pagbisita ng may-ari ng bahay. Ang tanging alam lang ng mga tao ay isa siyang mayamang businessman. Anila, wala itong pakialam sa buhay ng mga nakatira sa Kalye Lili.

Sa umpisa ng Hulyo ay natapos nga ang pagpapatayo ng bahay. Kitang-kita ng mga mamamayan ng Kalye ang laki ng bahay na iyon. Nasa imahinasyon pa rin nila na balang araw ay maging kanila ito, ngunit hindi na kailanman matutupad.

Hulyo rin ng taong iyon nang may bisitang kumatok sa bahay ng punong barangay. Bihis mayaman, nakakurbata at may mamahaling sasakyan. May hawak itong attache case. Halatadong isang abogado o isang taong may mataas na pinag-araln. Tarantang pinagbuksan ng kapitan ang bisita at pinaunlakang pumasok sa kanilang maliit na bahay.

Nagtatanong ang isip ng mga tao, at kinakabahan. Mas kabado pa sila sa kanilang kapitan na nakikipag-usap sa bisita. Malaki ang ngiti ng bisita na pinagtatakahan ng mga taong nakiki-osyoso at nagkukumpulan sa labas. Excited na excited na malaman kung ano ang pakay ng bisita na mabilis nilang sinang-ayunan na abogado nga ito.

Iniabot niya ang isang envelop na naglalaman ng kasulatan ng transfer of ownership ng lote at bahay na binili at pinatayo niya. Siya si Mr. Gaston, ang estrangherong napadpad sa kanila ilang buwan na ang nakalipas. Ibinigay niya ang loteng iyon bilang pasasalamat sa kagandahang-loob na ibinigay ng mga tao ng Kalye.

Hindi makapaniwala ang kapitan. Niyakap niya ng mahigpit si Mr. Gaston at nagpasalamat.

Mabilis na namang kumalat ang balitang ito at ang lahat ay masayang-masaya sa natanggap na regalo. Lumipat silang lahat sa bahay na iyon, at ginawang taniman ang natitira pang lote  sa tabi nito. Ang barong barong at ilang kabahayan ay kanilang giniba at ginawang taniman din.

Hindi lubos maisip ng mga mamamayan ng kalye na mapapasakila ang lote at magkakaroon pa ng bagong matitirahan—tahanan ng mga taong nagkakaisa at may malasakit sa isa’t isa.


Ito ang aking opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 5.

Saturday, October 5, 2013

Five Stars

You made me think I got a very good drawing
So I made my coloring better, not committing any mistake,
Drew the circles better like the moon when it’s full,
And sharpened my pencil more often than I used to.

You made me think I can be trusted every time you leave
So I picked up the stick and acted like the boss
Put on my angry face when someone gets noisy
And tried to control them with all the energies I got.

You made me think I can be a good leader
So I wrote everything you said and stock them on my brain,
Became more active in the daily chores of life,
And cleaned our areas better than what we used to.

You made me think I can take full responsibility
So I studied more and more until neurons got entangled
Squeezed every juice in my brain to get the prize
And witnessed how it feels when I get what I worked hard for.

You made me think I can sing like the nightingales
So I began to exercise my vocal chords all day
Grabbed an imaginary microphone to practice with
And held my concert inside the four walls of your classroom.

You made me think I got more on my sleeves
So I chose to explore more on the things I can do
Focused on the activities and challenges you throw us
And made them my own masterpiece ala Da Vinci.

You made me think I can solve like some great Mathematician
So I burned myself all night to befriend these numbers
Bought some lollipops so just they could call me friend, too
And shared a lot of moments with them until I go to sleep.

You made me think I can be like Shakespeare,
So I consumed all the books our small library got
Imagined the whole day how-could-that-be-and-why
And bled some blood for the words were slowly stubbing me.

You made me think I can be a great manager
So I jotted down all schedules so that I can manage my time
Checked and wronged the things I was able to do and not
And graded myself according to completion and failure.

But, you know, no matter what you are on my mind today
Whether you became a good one or not—at least to me—
I learned the values of diligence and patience
I learned how to read and write, sing a happy song
I learned to compose my own song and poems
I learned to cry and fight for my dreams in life
I learned that life is not just about us
But it is also about you and how you journeyed with us.
I learned that life is not just how we fare well in class
But it is also how we fare well with others under pressure.

I just realized that teaching is not just about us and you, being our parents.
I realized that it is also about you and us being your children.

Happy Teacher's Day po Ma'am and Sir. Maraming salamat po.

photo credit: 123rf, cybernag

Saturday, September 28, 2013

Lost and Found

I've been worrying so much about these notebooks that I lost last Wednesday during the pre-enrollment. I tried to search but was not able to find them. Just this Friday, in my Law class, my professor suddenly remembered something while we were talking (my sit is just in front of her table). I was wondering what it was (why the sudden), and then she showed me two thin notebooks. I asked her how she found it, and then she told me that a student approached her and asked if she knew the owner. My departmental exam paper where my prof's name was written was with the notebooks, so the student was able to give them to Ma'am Macon.

Thank you, Lord. I thought I would rewrite my notes again.

[Wednesday, September 25, 2013] I left the house early in the morning to get myself pre-enrolled for the second semester. The queue was not long yet; I could count the heads easily. Few hours later, the number increased, and the place got noisy. The associate dean unlocked the door, and whispered that the enrollment for our year level would begin in a few hours. Only to found out that the dean already decided that it will start 1 p.m.—five hours to wait!

We're dead. Students couldn't contain their disappointment and gone outraged. I was disgusted with the management, but we couldn't do anything.

Brains started to work! Some students tried to control the crowd. Suggestions were raised regarding the assignment of numbers to students to ease the process, but it was rejected. We waited for the management's decision (wishing they might consider our side) but nothing came. So, we waited until I had to attend a class because I had to do a report. The one-hour discussion was so long. I rushed to the 10th floor. Unfortunately, the pre-enrollment was already cut-off.  

There are several students who were hoping to get inside, but the door was closed already. My friends who were inside the pre-enrollment hall were talking with some authority to allow us to be admitted inside. We lost hope, but no, I was able to open the door and entered secretly. Students who saw me entered as well. Some student assistants saw us (but they could hardly identify us), and asked to voluntary exit ourselves. I was guilty but I chose to remain. I waited for the final decision of the management and was admitted after all.

It was already five when my friends and I were all enrolled.

Monday, September 23, 2013


Dalawang musmos sa daan ay nagtatampisaw
Lumulundag-lundag sa maputik na daanan
Hindi alintana ang lakas ng buhos ng ulan
Malayang naglalaro at tila sumasayaw-sayaw.
Dalawang mag-aaral sa klase ay nagtatagisan
Nagtatanungan sa maingay na silid-aralan
Hindi alintana ang mga kamag-aral na nagtatakbuhan
Malayang nagpapalitan ng mga kaalaman.
Dalawang kabataan sa bangkito’y magkatabi
Nagkakahiyaan sa natatanging sandali
Ngunit may lihim na saya sa bawat isa
At may pusong lumulundag-lundag sa kaba.
Dalawang kabataan sa liham ay nag-uusap
Nagkukuwentuhan ng mga pangyayari sa buhay
Sa mga mabubulaklak na mga salita ay
Tila may pagmamahalang langkap.
Dalawang pusong sa lilim ng mangga nagkikita
Nag-uusap at nagkakantahan ng buong pagsinta
Sa saliw ng tugtugin ng binatang galak na galak
Ay dalagang sumasayaw at umiindak-indak.
Sa panahong nagdaaan, ang punong mangga ay nagbunga
Ng pagmamahalang tunay, dalisay at walang kapantay
Dalawang puso ang pinagbigkis at ngayo’y iisa na
Isang kuwento ng pagmamahalang puno ng kulay.

Saturday, September 21, 2013


         Ilang araw nang hindi kumakain si Henry. Ang kanyang patpating katawan ay tila ba kawayang kaya nang tangayin ng hangin. Hindi na niya kayang ihakbang pa ang kanyang mga paa sapagkat ang gutom na nagpasisiklab ng kanyang sikmura’t damdamin ay gumapang sa kanyang buong katawan. Sa pagkakatindig ay tila ba lahat ng pag-asa at liwanag ay inangkin na ng kawalan. Kawawang Henry, ang matalino at masipag na anak ni Kapitan Zendenia,  ay pinagsakloban ng langit at lupa.

Ginising siya ng malamig na ihip ng hangin. Tanging ang ilaw lang ng gasera ang nakikita niya. Mababanaag sa kanyang mukha ang lungkot at kasawian. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay ang mga patak ng luhang tuyo at paos. Ang araw na nakalipas ang ika-isang daang taon mula nang barilin ang kanyang ama sa harapan ng kanilang bahay. Ang kanyang ina naman ay sumunod ring sumakabilang buhay nang subukan nitong lasunin ang sarili.
Ang ilaw na siya sanang pag-asa ay pinatay ng hangin matapos gumuho ang pader ng kanilang tahanan. Napakalupit nga naman talaga ang tadhana. Bilang isang nag-iisang anak, hindi pa niya kayang buhayin ang sarili. Hindi dahil sa wala siyang utak kundi ang lakas na nagmumula sa kanyang mga magulang ay wala na. Umalingaw-ngaw ang hinagpis ni Henry.

Tumila na ang ulan ngunit ang langit ay may badya paring sama ng loob. Ang patak ng ulan ang gumising kay Henry sa kanyang pagkakalugmok sa sahig.
“Henry, nasaan ka. Hoy Henry, nasaan ka,” sigaw ng isang ale habang papasok sa bahay.
Siya si Aling Maring, ang kapatid ng ina ni Henry na nagsilbi nang tagatingin sa kanya. Mahirap lang din ang buhay nina Aling Maring kaya paminsan-minsan lang rin niya nabibigyan si Henry ng makakakain.
“Hay naku Henry umayos ka nga!”
“Hindi ka bubuhayin ng pagmumukmok mo diyan! Halos isang taon na ang nakalipas nang mamatay ang iyong ama, hindi mo pa rin maisip na sinasayang mo lang yang panahon mo. Pagod na ako Henry, ganito nalang ba lagi? Susmaryosep. Hoy!”
Nahimasmasan si Henry sa pagkalakas ba namang sigaw ni Aling Maring. Bumangon ito at kinuha ang isang supot na pansit na ipinatong ng kanyang tiyahin sa maliit na mesa. Hindi na nito nakuhang magmumog pa. Isinubo ang pansit at nang maubos ay napatulala ulit.
Napagod din si Aling Maring sa pagkakatayo nito kaya’t umalis din siya kaagad upang asikasuhin naman ang asawa nitong umagang-umaga palang ang umiinom na ng alak. Bisyo na ni Kuya Imbo ang pag-iinom kahit hirap na hirap na ang asawa nito kung saan kukuha ng pang-araw araw na gastusin.
Bago pa man makaalis si Aling Maring, nagtanong si Henry.
“Tita, ok pa kaya yung uniporme ko sa may cabinet? Papasok ako nitong pasukan.”

Masipag at matalinong si Henry. Ilang medalya na rin ang kanyang naipon mula sa pagiging konsistent sa honor roll sa kanilang paaralan. Nagmana siguro sa kanyang ama na matalino rin. Kaya nga ilang taon ding namayagpag ang pangalan ng kanilang pamilya sa politika. ‘Yun lamang na naging sanhi din ito sa kamatayan ng kanyang ama. At hanggang ngayon ay hindi pa rin nakikilala ang suspek sa pamamaril na iyon.
Magaling na manunulat si Henry. Sa katunayan, isa siya sa mga laging isinasabak sa mga essay content at sari-sari pang paligsahan sa pagsusulat. Ang pinakamataas na nitong nakuhang parangal ay nang nag-uwi siya ng pilak mula sa kanilang dibisyon, nga lamang, tumigil siya sa pag-aaral mula nang mamatay ang kanyang ama. Hindi na pinilit ng kanyang ina na ipagpatuloy pa ang pag-aaral ni Henry. At bago pa man matapos ang Pasko ng nakalipas na taon ay nadatnan na lamang na nakahandusay sa kanilang bahay ang kanyang ina katabi ang kemikal na ginamit sa pagpapakamatay.
Nasa ikatlong taon ng hayskul na sana si Henry kung hindi lamang ito tumigil. Kaya nitong pasukan, papasok siya bilang second year ulit sa Villa Cana High School at yun ay kung itutuloy na nga niya at hindi na magpalit pa ng desisyon.
Kinuha ni Henry ang mga dati niyang uniporme at tumulak sa may balon upang labhan ang kaniyang damit.
“Ok pa naman yan Henry ah, kaunting kuskos lang,” bitaw ng isang ale na naglalaba rin.
Ngunit hindi makaimik si Henry sapagkat wala siyang dalang sabon panlaba. Wala rin naman siyang pambili at ayaw niya ring humingi sa kanyang tiyahin. Umupo si Henry at nag-isip-isip. Nahalata rin siguro ng ale na walang dalang sabon ang bata kaya’y ibinigay nito ang isang piraso ng sabon para man lamang may magamit ang bata. Swerte pa rin si Henry sapagkat may mga nagmamalasakit pa rin sa kanya.

Kay bilis lumipas ang mga araw. At sumapit na nga ang araw ng pasukan. Walang baon si Henry ngunit pinilit pa rin nitong pumasok. Kumukuyom ang sikmura nito ngunit malakas ang kanyang loob na pumasok at mag-aral.
Ngunit habang papasok siya sa bungad ng paaralan ay tinalo pa rin siya ng hiya sapagkat hindi na niya kaklase ang kanyang mga kaklase noon at mas bata na ang kanyang mga kaklase ngayon. Nahihiya man, pumasok siya sa silid ng mga second year.
Tahimik si Henry sa pakikinig sa kanyang guro. Hindi siya nagpapatalo sa gutom na kanyang nararamdaman sa tuwing sasapit ang recess o kaya naman ay atakihin siya ng pagkagutom. Mangiyak-iyak ngunit kinakaya niya. Marami namang mababait sa kanyang mga kaklase kaya kung minsan ay binibigyan siya. Tahimik lang si Henry at hindi umiimik. Kahit anong pilit ng kanyang mga kaklase na tanggapin ang kanilang mga ibinibigay, hindi pa rin ito tinatanggap ni Henry.
Ilang araw din na ganun ang mga pangyayari sa loob ng klase. Napansin ito ng kanyang guro.
“Henry halika dito.”
“Ba-kit po ma’am?” mahinang sagot ni Henry.
“Halika dito, may sasabihin lang ako”
Lumapit si Henry at nag-usap sila ng kaniyang guro. Medyo napahaba din ang kanilang pag-uusap. Maraming tinanong ang guro.
“Opo ma’am,” sagot ni Henry sa kanyang guro.
Isang bagong Henry ang sinilang na punong-puno ng pangako at pag-asa.
Mula noon, alas singko pa lamang ng umaga ay gumigising na siya upang pumasok sa paaralan. Mabilis nitong inuubos ang pagkaing bibigay ng kanyang tiyahin, naliligo at mabilis na nagbibihis.
Ito pala ang napag-usapan nila ng kanyang guro: ang maging student-assistant siya at tumulong sa kung ano ang maipag-uutos sa kanya. Hindi na nito inatrasan pa ang deal sapagkat may bente pesos siya araw-araw, sapat na upang may mabili siyang merienda at makabili ng tinapay man lang para sa gabi. Nagsilbi ito upang mabuhayan siya muli at mag-aral ng mabuti.

Hindi masyadong mahilig si Henry sa Math. Sa katunayan, Ingles at Filipino ang mga paboritong klase ni Henry. Dito mo siya makikitang tumatayo at nagsasalita sa harap o kaya naman ay nagsusulat sa pisara. Magaling ngang manunulat si Henry. Ito ang minana niya sa kanyang ina na mahilig mangolekta ng mga dyaryo at mga babasahin noong pang nabubuhay ang ina nito. Ito siguro ang naging tung-tungan ni Henry upang magkaroon ito ng interes sa pagsusulat.

“Mayroon tayong pagsusulit sa araw na ito. Hindi lang basta-basta pagsusulit ang ibibigay ko sa inyo. Ito ay isang test para sa mga may potensyal at may abilidad sa pagsusulat. Ang mga makukuha sa klase ninyo ay ipapasok sa isang klase ng mga manunulat at dito hahasain pa ang kanilang talento,” mahabang paliwanag ng guro.
Hindi na nagtagal ay nagsimula ang pagsusulit. Makaraan ng ilang araw, hindi na nga kataka-takang nakapasa at nakuha si Henry.
Journalism class ang klaseng kinabilangan ni Henry. Ito ay isang espesyal na klaseng ibinibigay lamang sa mga may potensyal na manunulat sa kanilang paaralan. Mula first year hanggan ika-apat na taon, nagsama-sama ang lahat ng mga estudyanteng napili at hinasa sila ng dalawang buwan.
Habang ginagawa ni Henry ang tungkulin nito bilang isang student-assisstant, pinagbutihan niya ang kanyang pag-aaral nang dumating ang isang assessment para sa mga estudyanteng nakapasok sa journalism class.
Isinabak ang klaseng iyon sa maraming klase ng pagsusulit. Ang buong araw ay ginugol upang matapos lamang ang naturang assessment.
Kinabukasan, habang papasok si Henry ay nakita nitong maraming mga mag-aaral ang nagkukumpulan sa tapat ng principal’s office ng kanilang paaralan. Maraming ngiti ang sumalubong sa kanya ngunit hindi pa rin nito maisip kung ano nga ba ang nangyayari. Kinalauna’y hindi na nito natiis at pumunta na nga mismo sa harapan ng principal’s office.
“Ang galing ni Henry!”
“Wow!” sabi naman ng isa.
Habang papalapit si Henry ay nakita na nito ang isang papel na nakapaskil sa announcement board ng paaralan. Ito na nga ang resulta ng pagsusulit na kanyang kinuha kahapon.
“Amino, Asuncion, Binites, Calman, Francisco, Nonez, Nuligan, Paraiso, Pontes....,” kabadong binabasa ang mga nakasulat sa papel.
“Semanta, Zendenia,” may galak na bulong ni Henry sa sarili.
“Zendenia, Henry A.” Ang huling pangalan pala niyang binanggit ay ang sarili niya! Hindi makapaniwalang nakuha nga si Henry. At isasabak siya sa isang paligsahan sa kanilang dibisyon. Punong-puno ng pag-asa, si Henry ay maligayang umuwi upang sabihin sa kanyang tiyahin ang nangyari sa paaralan.

Nagpapakain ng alagang baboy si Aling Maring katulong ang anak nitong si Jayson. Nakaupo si Jayson sa silya katabi ang sigarilyo na kanyang ipinatong sa kawayan. Matagal na siyang sinusuway ng ina ngunit hindi pa rin nito itinigil. Ang sigarilyo ay nakaka-adik kaya ito na lamang ang hinahanap-hanap ng katawan ni Jayson.
“Tama na yan Jay! Hindi yan nakatutulong sa’tin. Imbes na tumulong ka dito, yan na naman ang inaatupag mo. Pakibantayan nga itong baboy baka agawan na naman ng mga manok.”
Pumasok si Aling Maring sa kanilang bahay para uminom. Nakita nitong masayang naglalakad papalapit si Henry.
“Anong meron Henry? Wala pa akong nalulutong pagkain,” sabi ni Aling Maring.
“Hindi po, hindi po,” mahinahong sagot ng bata.
“Napili po kasi ako bilang isa sa mga kalahok ng aming paaralan sa Division Schools Press Conference!”  
“Schools Press Conference?” tanong ni Aling Maring.
“O siya siya, good luck na lang Henry.” Nag-iisip si Aling Maring.
“Tttt...ita,” mahinang sagot ni Henry.
Nakaalis na si Aling Maring.
Hindi na natapos ni Henry ang gustong sabihin. Iniisip nito kung saan siya kukuha ng baon para sa DSPC. Malayo din kasi ang paaralan nila sa kagaganapan ng paligsahan. Kaya, tinipid muna ni Henry ang 20 pesos na nakukuha araw-araw mula sa pagiging student asstistant niya.
Samantala, iniisip ni Aling Maring na wala rin lang silbi ang paligsahan na iyon sapagkat hindi rin naman tutuloy si Henry sa kolehiyo. Ngunit si Henry ay maraming pangarap, at gagawin niya ang lahat para makatapos hindi lamang sa hayskul kundi abutin din nito ang pangarap maging guro.

Ilang linggo din ang nakalipas. Puspusan ang paghahanda ng Villa Cana sa nalalapit na paligsahan. Araw-araw ay may mga pagsusulit na ibinibigay sa mga estudyante at araw-araw ding may ipinasusulat. Si Henry ay napiling kumatawan sa pagsusulat ng Feature.
Pagsapit ng Oktubre, handa na ang Villa Cana High School.
Kasama ang mga guro’y pumunta ang delegasyon sa kagaganapan ng paligsahan. Tahimik lang ang mga estudyante na tila kabado. Si Henry ay kanakabahan din ngunit alam nitong kakayanin niya at mananalo siya sa paligsahan.
Nakarating na nga sila sa benyu ng paligsahan. Maraming mga estudyante mula sa iba’t ibang paaralan ng kanilang dibisyon ang nagsisidatingan. Pumasok sila sa bulwagan at opisyal na ngang nagsimula ang paligsahan.
Pumasok sa isang silid si Henry kasama ang ilang estudyante na kanyang kalaban. Natapos ni Henry ang pagsusulat sa tamang oras. Agad itong bumalik sa lugar kung saan nandoon ang kanyang mga guro.
“Ano Henry, natapos mo ba,” tanong ng isang guro.
 “Si Henry pa,” sabi namang ng isa.
Naging mas lalong kabado si Henry nang malamang mataas ang tiwala ng mga guro sa kanya kaya umupo na lamang ito at hinintay ang resulta ng paligsahan.
Mag-gagabi na nung matapos ang lahat ng paligsahan. Ilang oras din ang ginugol ng mga hurado para piliin ang mga nanalo sa iba’t ibang salik ng pagsusulat.
Fifth place ang dalawang kasama ni Henry. Ang isa ay third at ang isa naman ay kampeon sa sports writing. Bagamat may ilan sa kanila ang hindi na nabanggit ang pangalan ay masaya pa rin. Si Henry ay hindi makapaniwala nang tawagin ito bilang kampeon sa Feature writing. Tuwang-tuwa si Henry sapagkat naging matagumpay ang kanyang paghihirap. Ang ikalima hanggang sa kampeon ang makukuha para sa Regional Schools Press Conference. Isang malaking karangalan na naman ang kanyang naiuwi at isang bagong pagsubok ang susuungin.
Umuwi si Henry upang ibalita sa kanyang tita ang nangyari sa paligsahan at ang bagong karangalan na kanyang nakamit. Tunay ngang may pag-asa pa rin si Henry upang magkaroon ng bagong buhay. Siya ay nangangarap na magtuloy-tuloy na ang kanyang tagumpay.
Ngunit sa kabilang banda ay babalik na naman si Henry sa kanyang normal na buhay—ang pagiging independente at student-assisstant sa paaralan at ang pag-iisa. Hindi maikakaila ni Henry na lagi siyang nakararamdam ng kalungkutan sapagkat wala na siyang kasamang tumatawa at napagkukuwentuhan ng mga problema at iniisip. Bagaman nandyan lagi ang kanyang tiyahin, hindi gaanong nakapagbubukas ng saloobin si Henry. Kaya pagsapit ng gabi, mahirap nitong nakukuha ang pagtulog sa kaiisip hindi lamang ng gagawin niya kinabukasan kundi nakadadagdag pa kung papaano ulit nitong sisimulan ang lahat. Bumabalik siya sa panahon kung saan buhay pa ang kanyang ama at ina.
Lahat ay pawang kasinungalingan sapagkat hindi na kailanman maibabalik pa ang kanyang mga magulang. Tanging ala-ala nalang nila ang kanyang mapanghahawakan. Para bang bangungot nalang ang natitira at nabura nang lahat ang mga masasayang araw na kanilang pinagsamahan. Kawawang Henry, matagumpay siya sa pag-aaral ngunit wala na siyang magulang na tatapik sa kanyang likod kapag may problema at sasalubong sa kanya ng ngiti kapag may mabuting balita.
Ipinikit ni Henry ang kanyang mga mata habang nakahiga sa kanyang higaan. Tutulo nalamang ang luha sa kanyang mga mata. Wala siyang magawa. Tanging ang iyak ni Henry ang maririnig sa maliit na silid.
Hindi na bago ang bawat umaga. Paulit-ulit lang ang mga nangyayari bukod lamang sa iba’t ibang kaganapan sa paaralan. Pero ganoon pa rin, nag-aaral si Henry at ipinagpapatuloy ang pagsasanay para sa Regionals. Sa susunod na taon pa kasi gaganapin ang paligsahan.
Lumipas ang ilang mga araw, linggo at buwan. Sumapit ang Pasko at ang Bagong Taon. May kaunting salo-salo kina Aling Maring. Ang kalungkutan ni Henry ay natakpan ng kasiyahang hatid ng Pasko. May mga bagong pangarap na nabuo at ito ang magiging sandalan ni Henry sa bagong taon.
Gustong sumigaw ni Henry. Gusto niyang mapaos sa kasisigaw. Gusto niyang iwaksi ang kalungkutan nito. Gusto niyang maging maligaya muli. Gusto niyang mapagtagumpayan ang mga pagsubok ng kanyang buhay.
Mabilis na naubos ang mga oras ng unang araw ng taon. Parang kailan lang. Tuloy na naman ang klase ng mga paaralan sa susunod na mga araw.
“Henry! Tanghali na’t lahat-lahat, wala pa ring balak magising ng batang ito. Uy, Henry, may kaunting pagkain pang natira mula kagabi, tara, gusto ka ng mga pinsan mong makasama sa hapagkainan.
Kung sana buhay pa si Nardo at ang iyong ina, mas masaya na naman siguro. May regalo kang bubuksan, kahit tapos na ang Pasko. May bago kang damit o kaya gamit. Syempre, libro na naman ang ibibigay ng nanay mo. Naaalala mo pa ba yung laruang ibinigay ng papa mo? ‘Yung ibinigay mo lang kay Jayson kasi ‘di mo trip. Kaya simula nun di ka na nireregaluhan ng kung ano-ano ng papa mo. Damit, sumbrero, panyo, pabango, ano pa ba? Ahhh, ‘yung damit na Voltez-V pa pala, kala ko mahilig ka sa cartoon. Aba akalain mo, ayaw mo pala. Ang kulit mo talaga noon. Ilang taon na ang nagdaan buhat ng mga pangyayaring iyon pero naaalala ko pa. ‘Di ko nga alam kung limot mo na lahat ang mga iyon.
Hal-laka! Uy, Gising na, uy. Ang dami ko nang nasabi.”
Walang imik si Henry. Umalis na ang kanyang tiyahin na napaos sa pagkadami-daming mga bagay na nasabi nito.
Ang malamig na hangin ang humaplos kay Henry. Ang ihip nito ay nagmumula sa punong acacia na malapit sa kwarto nito. Hindi alintana ni Henry ang lamig na kumukurot sa kanyang katawan. Ni ang huni ng mga ibon ay hindi kaganda-ganda sa kanyang pagkakarinig. Ni ang ungol ng mga baboy na alaga ng kanyang tiyahin ay baliwala lamang. Ni ang tagiktik ng mga puno sa bawat ihip ay wala lang sa kanya. Ang kanyang katawan ay pagod mula sa araw na nagdaan. Ang mga bagong pangarap na kanyang binuo kagabi ay kanyang pangangatawanan at kanyang unti-unting aabutin.
Hawak-hawak niya ang isang kuwaderno at lapis.
“Ito ang Aking Tahanan.” Tila isang pamagat.
Ano nga kaya ang kanyang isusulat?


Ito ang aking opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 5.