Priority

Isang normal na gawain ng mga isang estudyante na kapag walang maluto o tinatamad magluto ay tatakbo nalang sa kainan. May budget meal kaya hindi mabigat sa bulsa at siguradong mabubusog dahil may sabaw pa. At tiyak na mas marami ang ibibigay sa'yo kung suki ka na nila. Samahan mo na ng kaunting kuwento para siguradong makukuha mo ang pakiramdam nila.

Nasa isang karinderya ako ng gabing iyon at kinakain ang paborito kong meal. Maganda ang mood ko ngunit nagmamadali dahil marami pang kailangang tapusin at kailangang basahin. Hindi ko na pinansin pa ang palabas sa telebisyon at minadali ang pagkain.

Sa kabilang mesa ay may isang ale kasama ang kanyang anak na kapwa ko mag-aaral din. Alam ko dahil minsan ay naging kaklase ko siya sa isang subject. Nag-order sila at nagsimulang mag-usap.

"Kailan ka gragraduate anak?"

"Hindi pa ngayong taon ma."

May takot siyang naramdaman sapagkat ang alam ng mga magulang niya na matatapos na siya nitong taong ito.

"Akala ko ba last mo na to?"

"Hindi pa ma."

"Eh, di dapat sinabi mo na ng maaga."

"Ang alam ng ate mo, gragraduate ka na. Kaya sabi ko sakanya, kaunting tiis nalang."

Iniiikot-ikot ng anak ang cellphone at nakayuko.

"Maraming gastusin yung ate mo. Pero naki-usap ako na kung maari tumulong kasi nga gragraduate ka na," paliwanag ng ale. "Dala ko yung perang kakailanganin mo ngayong sem na ito."

Nahihiya na ang anak, kaya hindi ito makasagot-sagot. Pero naglakas loob rin itong magpaliwanag din.

"Ma, marami pa akong kailangang kunin na subjects. Bagsak ko yung iba."

Ay naku po. Tumingin ang magulang sa anak at pinili nalang na umpisihan ang pagkaing kanilang inorder. Hindi ko na hinintay pa na matapos sila. Inaabot ko ang bayad ko sa kahera at tumuloy sa boarding house.

~

Sa buhay kolehiyo, madaming pasiko-sikot at bawat liko ay maraming kuwento at pagsubok, ngunit ang sayangin ang mga bagay na pinaghirapan ng ibang tao ay isang pagkakamali. Oo, minsan may mga pagkakataon talaga na babagsak tayo sa isang subject ngunit hindi naman ata pwede na ibagsak mo ang isang subject dahil hindi ka nagbigay ng interest at panahon. Yung isinakripisyo mo ang panahon ng pag-aaral sa mga bagay na hindi naman ganoon kahalaga. Ang gusto lang naman nila (magulang natin) ay matapos ang pag-aaral natin at bigyang halaga ang lahat ng binibigay nila. Estudyante tayo kaya naman, alam na dapat natin kung ano yung prority natin, hindi ba?

Sa mga kapwa ko estudyanteng lumalaban, pagpalain nawa kayo ng Maykapal. Sa mga estudyante namang tinatamad mag-aral, gumising ka.

Kalye Lili

Ang Kalye Lili ang sadyang napakakipot, kurbado ang hugis at isang dead end. Ang mga bahay ay halos dikit-dikit kaya kapag may humihilik sa isang bahay ay rinig ng buong lugar. Hindi na kata-taka na halos lahat ng mga naninirahan dito ay kilala ang isa't isa: boses, utot, oras ng pagtsitsismisan, bahay kung saan nanggagaling ang masangsang na amoy at saan o kanino hihiram ng gamit. Pero kahit gaano kagulo ang kalyeng ito, may respeto sila sa isa't isa, at ang lahat ng problema ay kanilang dinudulog sa kanilang punong baranggay.

Isang araw, may napadpad na estranghero sa kanilang lugar at kanilang inanyayahan sa masikip nilang kalye. Pinakain ng tuyo, tinapa, at itlog at binigyan ng isang mapagpapahingahang kuwarto. Hindi kilala ang sarili at nakalimutan narin kung ano ang pangalan. Ang alam lang niya ay galing siya sa Ilocos. Kaya naman kahit mahirap sa parte ng mga tao ng Kalye Lili ay ibinigay nila kung ano ang kaya nilang maibigay sa estranghero. Isang linggo din ang lumipas nang biglang mawala ito.

Usap-usapan ng mga tao ang bigla nitong pagkawala. Ang ilan ay nagsasabing umalis ito alas-tres ng umaga ng Sabado. Ngunit hindi talaga nila alam kung totoo nga ito. Bumalik muli ang ikot ng kalye. Nakalimutan ang estrangherong napadpad sa lugar nila.

Malayo sa bayan ang kalyeng ito. May maliit na palengke at isang masikip na palaruan. Ngunit may schedule ang paggamit dito. Bawat Sabado at Linggo ay nagkikitakita ang mga basketbolero. Ang mga nalalabing araw pa ay para sa mga nagbabadminton at iba't iba pang aktibidades ng lugar. Matagal nang pangarap ng kalye na bilhin ang isang masukal na lote malapit sa kanila upang mapagtamnan at mapagpatayuan pa ng ilang mga bahay. Ngunit walang pera ang Kalye.

Kahit simple lang ang pamumuhay nila. Gusto nilang magkaroon ng mapagtatamnan ng mga gulay dahil makatutulong ito ng malaki sa bawat pamilyang naroon. Mayrooon ngang iniaabot na tulong ng gobyerno ngunit wala naman silang loteng gagamitin.

Ilang mga buwan ang nagdaan, ang mga mag-aaral ay magtatapos nitong Marso. Summer na nga at ang mga tao ay naghahanap na ng mga mapagkakakitaan. Ang balita ay mabilis na kumalat na ang loteng pinapangarap nilang mabili ay nabili na ng isang businessman. Malungkot na mga mukha ang nagsilitawan at malaking panghihinayang ang makikita sa mga mukhang ito.

“Owner: Benjamin D. Gaston CPA,” ang nakapaskil sa bungad ng lote. Kitang kita ito ng buong kalye araw-araw, at unti-unti itong kumukurot sa kanila.

Hindi nagtagal ay nagsimula nang ipatayo ang isang napakalaking bahay. Apartment type at tila papaupahan ito. Bawat ingay mula sa kontraksyon ay dinig ng mga tao at ito ay unti-unti paring kumukurot sa kanila.

Ngunit wala sa kanila ang nakakita man lang ng pagbisita ng may-ari ng bahay. Ang tanging alam lang ng mga tao ay isa siyang mayamang businessman. Anila, wala itong pakialam sa buhay ng mga nakatira sa Kalye Lili.

Sa umpisa ng Hulyo ay natapos nga ang pagpapatayo ng bahay. Kitang-kita ng mga mamamayan ng Kalye ang laki ng bahay na iyon. Nasa imahinasyon pa rin nila na balang araw ay maging kanila ito, ngunit hindi na kailanman matutupad.

Hulyo rin ng taong iyon nang may bisitang kumatok sa bahay ng punong barangay. Bihis mayaman, nakakurbata at may mamahaling sasakyan. May hawak itong attache case. Halatadong isang abogado o isang taong may mataas na pinag-araln. Tarantang pinagbuksan ng kapitan ang bisita at pinaunlakang pumasok sa kanilang maliit na bahay.

Nagtatanong ang isip ng mga tao, at kinakabahan. Mas kabado pa sila sa kanilang kapitan na nakikipag-usap sa bisita. Malaki ang ngiti ng bisita na pinagtatakahan ng mga taong nakiki-osyoso at nagkukumpulan sa labas. Excited na excited na malaman kung ano ang pakay ng bisita na mabilis nilang sinang-ayunan na abogado nga ito.

Iniabot niya ang isang envelop na naglalaman ng kasulatan ng transfer of ownership ng lote at bahay na binili at pinatayo niya. Siya si Mr. Gaston, ang estrangherong napadpad sa kanila ilang buwan na ang nakalipas. Ibinigay niya ang loteng iyon bilang pasasalamat sa kagandahang-loob na ibinigay ng mga tao ng Kalye.

Hindi makapaniwala ang kapitan. Niyakap niya ng mahigpit si Mr. Gaston at nagpasalamat.

Mabilis na namang kumalat ang balitang ito at ang lahat ay masayang-masaya sa natanggap na regalo. Lumipat silang lahat sa bahay na iyon, at ginawang taniman ang natitira pang lote  sa tabi nito. Ang barong barong at ilang kabahayan ay kanilang giniba at ginawang taniman din.

Hindi lubos maisip ng mga mamamayan ng kalye na mapapasakila ang lote at magkakaroon pa ng bagong matitirahan—tahanan ng mga taong nagkakaisa at may malasakit sa isa’t isa.

***

Ito ang aking opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 5.

Five Stars

You made me think I got a very good drawing

So I made my coloring better, not committing any mistake,

Drew the circles better like the moon when it’s full,

And sharpened my pencil more often than I used to.

You made me think I can be trusted every time you leave

So I picked up the stick and acted like the boss

Put on my angry face when someone gets noisy

And tried to control them with all the energies I got.

You made me think I can be a good leader

So I wrote everything you said and stock them on my brain,

Became more active in the daily chores of life,

And cleaned our areas better than what we used to.

You made me think I can take full responsibility

So I studied more and more until neurons got entangled

Squeezed every juice in my brain to get the prize

And witnessed how it feels when I get what I worked hard for.

You made me think I can sing like the nightingales

So I began to exercise my vocal chords all day

Grabbed an imaginary microphone to practice with

And held my concert inside the four walls of your classroom.

You made me think I got more on my sleeves

So I chose to explore more on the things I can do

Focused on the activities and challenges you throw us

And made them my own masterpiece ala Da Vinci.

You made me think I can solve like some great Mathematician

So I burned myself all night to befriend these numbers

Bought some lollipops so just they could call me friend, too

And shared a lot of moments with them until I go to sleep.

You made me think I can be like Shakespeare,

So I consumed all the books our small library got

Imagined the whole day how-could-that-be-and-why

And bled some blood for the words were slowly stubbing me.

You made me think I can be a great manager

So I jotted down all schedules so that I can manage my time

Checked and wronged the things I was able to do and not

And graded myself according to completion and failure.

But, you know, no matter what you are on my mind today

Whether you became a good one or not—at least to me—

I learned the values of diligence and patience

I learned how to read and write, sing a happy song

I learned to compose my own song and poems

I learned to cry and fight for my dreams in life

I learned that life is not just about us

But it is also about you and how you journeyed with us.

I learned that life is not just how we fare well in class

But it is also how we fare well with others under pressure.

I just realized that teaching is not just about us and you, being our parents.

I realized that it is also about you and us being your children.

***

Happy Teacher's Day po Ma'am and Sir. Maraming salamat po.

photo credit: 123rf, cybernag