Silent Killers

We live in a busy world.

Yes, and we are used to it like no other beings in this world.

In fact, we are never aware how our earth rotating in its axis has changed, and we are being killed silently by elements both seen and unseen. They may be seen, but they are ignored. Sad part is that what once ignored has become a part of the system we lived up to this day, and it is very alarming.

It is not bad to remind ourselves sometimes that we inhale clouds of pollutants, chemicals, and dusts every time we go outside, when we are on our way to school, to the city, to the very place we study, work, and play. Oftentimes, we step out of our place, enjoy ourselves in fancy fast-food restaurants, eat whatever we want, and then say, "We deserve this." Well, we deserve a good life, but are we responsible enough to at least have some knowledge about the things we are eating? Nowadays, what we more care about is how these food taste, and we tend to ignore how they were made and what they are made of.

So, it would not be impossible when time will come that people perish at the age of 40.

We are acting like they are nothing. The world has dragged us all along here. The world has blinded us to a lot of things which made us busy like machines. I wonder if we even care. I don't know, because unusual things have been normal to us.

We are being killed silently, and we can be victims of these seemingly invisible crimes, as well as suspects to our own ending. These killers have been busy with their works, and here we are, busy with our own worlds, too.

***

Please don't tell me that I'm worrying so much and that I'm not enjoying life. This is just a friendly reminder, guys. Enjoy yourselves.

Unconditional

“Loving is not owning.” -MYMP

Many relationship nowadays are very conditional and became sigurista. It became love-me-because, i-will-love-you-if, i-love-you-because, etc. Those ifs and becauses turned love or loving as something to be labeled. It is for sure that there is a reason why you do love someone but it is not already right to love and ask or expect anything, something in return. That is why a lot of people hurt and cry. They were into what we call “labeled” love.

Just love unconditionally. God knows our heart’s desires. Who knows? Someone will come in your life the day, time, and place you do not expect. What a surprise then!

The Four Brothers: Eros, Storge, Philia and Agape

Every so often, we always find ourselves thinking of the future—finishing college, having a work, earning for a living, and finally getting into married life. Yes! Indeed, whatever we endeavor to do in the future, there will always be a time that we will be thinking of getting married and having a family.  This is something we have in common, and we should not wonder because we are all humans given the gift of love—to love and be loved.
I was just inspired to write about the different kinds of love because I know that this is crucial to everybody because marriage is not a game. I supposed that I will be writing for the youth and the people who are planning to enter into marriage in the future. However, I still considered that people who are already married might come and read this.

Eros, storge, philia, and agape are Greek words that would mean “love”. Let us talk first about eros, storge, and philia.

Storge is a Greek word for natural affection or familial love. Strong's Greiklek Dictionary gave a meaning on it as cherishing one's kindred, especially parents or children. Simple as it is, familial love is sometimes neglected by some family members. Some may even find themselves as victims of harassments and abuse right inside their homes. This kind of love is crucial in the growth and development of the children. Think about those people raised without their parents, those abandoned or simply not feeling the love of their father and mother. Parents should not forget that one of their responsibilities as parents is to spare time with their children, to have some quality time with them, and not just keep on working, working and working. They should be creative enough in dealing with this because children who usually grow out of familial love are likely rebellious and disrespectful. They may even become fathers or mothers who would do the same with what they have in their childhood in the future.

Philia is brotherly love. Some authors would say that this is the same with storge. I would agree on that in some perspectives. Brotherly love is the ‘love’ that we share with our friends, our companions, or what have you. A father and a son can also portray this kind of love. In the teenage years, this prevails among the other kinds of love. Teens would feel comfortable in the company of their peers or circles of friends. Brotherly love is often misunderstood by some individuals especially by opposite sexes. The male would perceive a female’s closeness as something greater than just brotherly love or vice versa. For me, the presence of this kind of love is important because it sometimes serve as a catching vessel to those who are unable to feel familial love. Where would someone seek refuge in times of loneliness especially when family members are not around? Of course, our friends are our heroes and our crying shoulders. That is why it is very important to value our friends.

How is agape different from the other types of love? Agape is the unconditional kind of love or God’s kind of love. It doesn’t require any conditions nor based on conditions. It is the no-matter-what love. You are just happy that you love this someone. Period.

Eros is the romantic or passionate kind of love. Eros love will always fall into the concept of sex. As a Christian, I value the sanctity of marriage, that is, pre-marital sex or extra-marital sex is a sin and that eros is only reserve for married couples. It is the only kind of love that God restricts to a one-man, one-woman relationship within the bounds of marriage.

A Message to the Youth

Let us enjoy our days as youth the best possible that we can but let us protect ourselves from the evil and immorality. Many different people will come our way. Many people would destroy us if we let our guards down. Let us not fail our parents by breaking or losing the dreams we have promised to them. There is a time for everything. Let us not be in a hurry.  One of the problems we are facing today is love. I don’t believe that love at first sight is love. That “love” that you are feeling will fade in the long run. Why? It is not love. Public display of affection (PDA) is a no-no. Don’t let your boyfriend/girlfriend do that! Come on! I wish is that may we grow as children our parents would be proud of.  May we live our lives to the fullest and may we find the happiness God has promised us. God bless!

Ang mga Bagay na Madalas Nilalabag ng mga Tao

Marami pa rin talaga ang mga pasaway at palalo sa atin.

Araw-araw tayong lumalabas para mamalengke, mag-aral, pumasok sa trabaho o mamasyal. Maraming rason. Maraming ginagawa ot pinagkaka-abalahan.

Tara! Pag-usapan natin ang mga bagay na madalas nating nilalabag o nalalabag. Bagama't ang mga ito ay simple lamang, kadalasan pa rin na hindi sila masyadong binibigyang pansin.

Isang Paglalakbay sa Lungsod Baguio

Katatapos lang ng enrollment. Isang oras din ang kinailangan para maka-enroll na talaga ako sa unibersidad. Pinalad ako sapagkat isang oras lang ang inabot ko sa pagpila, pagbayad ng matrikula, at pagpapa-validate ng ID. Kadalasan kasi, aabutin ka pa ng limang oras bago maka-enroll. Lumabas din ako agad. Maraming tao ang nasa bungad ng unibersidad—nakatayo’t nakaupo, mag-isa’t may kausap, may ka-text, nagmemerienda’t mistulang may hinihintay. Nasagi sa isipan ko kung ano-ano kaya ang mga nasa isipin nila ngayon. Sa aking pagkakahinto ay napa-isip ako sandali. Sobrang saya ng buhay kapag ini-enjoy!

Habang binabagtas ko ang kahabaan ng sidewalk papunta sa estasyon ng mga dyip malapit sa Igorot Garden, pinagmamasdan ko ang mga tao sa paligid at ang kanilang ginagawa. Sinubukan kong basahin ang kanilang mga mukha. Nag-eenjoy nga ba sila? Masaya kaya sila? Ang mga ito ay ilan lamang sa mga katanungang aking naisip. Gusto ko kasing makita kung papaano gumalaw ang mga tao ngayon, kung malalim ang kanilang iniisip at may dinaramdam. Marami ang mistulang may hinahabol bagamat may mga ilan din namang nagtatawanan habang kausap ang kanilang kasama, ngumingiti-ngiti, at masaya. May mga naka-kunot ang noo, nakasimangot, at tulala. Ganito ang nakita ko. Buhay! Buhay! Ganito talaga ang buhay. 

Tumigil ako sandali at lumingon. Nalampasan ko yung stall ng McDo sa tabi. Bumalik ako at bumili ng float. Pagkatapos ay bumili na rin ako ng bente pesos na hamburger with lettuce, cheese, cucumber at tomato sa katabing tindahan. Nang maubos ko na ang burger ay nagpatuloy na rin ako sa paglalakad tangan pa rin ang float na binili ko. Inalog-alog ko ang float habang naglalakad. Sayang naman kasi ‘yung cream kung hindi maihalo sa coke. Mabilis ko ring inubos. Maraming kakanin sa tabi. Mayroon ding tusok-tusok na patok na patok kahit umaga, turon, lumpia at marami pang iba. Maaliwalas at malinis pa ang paligid sapagkat alas onse palang ng umaga. Kapag medyo hapon na kasi, nagsisilitawan na ang mga kalat sa kalye. 

Dala-dala ko pa rin ang container ng float na binili ko kahit mahigit isang daang metro na ang nilakad ko. Wala talaga akong nakitang basurahan. Pinili kong maglakad sa overpass-WOW-malinis, walang plastic wrappers o ano mang kalat. Tanging bakas lang ng mga dura ng mga nagmamama. Naisip ko tuloy na dapat gawan ng proyekto ang bagay na ito sapagkat hindi talaga magandang tignan ang mga mistulang mga patak ng ulan sa daanan, hagdan, at sa mga gilid-gilid. The city really needs spitting areas. Sana nga lang, maisip nila ito. Dagdagan na rin sana nila mga basurahan-‘yung maayos at tama ang pagkakalagay o distansya. 

Ang mga taga-Baguio ay environment-friendly talaga kaso ‘yung iba nga lang ay walang pakialam. Basta tapon diyaan. Habang naglalakad ako, sabi ko sa sarili ko, “Kapag may makita lang akong magtapon kung saan-saan, pagsasabihan ko.” Pero wala naman akong nakita. Napangiti nalang ako nang may nakita akong ale na may bitbit na walis tingting at dust pan. Pero hindi dapat i-asa sa isang katulad niya ang kalinisan ng Baguio. Dapat lahat ng mga mamamayan ay marunong at binibigyang importansya ang kalinisan ng lugar. Para sa lahat naman ito. Malinis, maganda, mabango ang paligid, walang kalat na pwedeng pagmulan ng sakit, walang nakakasakit sa ulo. Ang mga ito lang naman ang Baguiong gusto kong panatilihan ng mga mamamayan. Bagamat, malinis pa rin naman ang Baguio, sana, lahat ng mga mamamayan ay responsible sa kanilang mga ginagawa. 

Tumawid ako sa kabilang sidewalk sa may pelengke. Hindi naman masyadong siksikan. Nalampasan ko ang mga nagtitinda ng binatog, tinapay, kakanin sa tabi. Hindi na ako bumili. Nagpatuloy na lamang ako sa paglalakad. Naabot ko rin ang Igorot Garden, malapit sa may paradahan ng dyip. Ibinaling ko ang tingin ko sa aking cellphone.9:30 pa lang. Maaga pa. Lumingon ako gawing Burnham. Gusto kong pumunta kako. Habang naglalakad ako sa Igorot Garden, may isang grupo ng mga tao na nagkukumpulan sa tabi. Sinubukan kong maki-osyoso. Naglalaro lang pala sila ng chess. Lumayo na rin ako agad-agad.

"No littering and spitting in the park." Ito ang nakasulat sa isang karatula sa isang sulok na nakikita at nababasa naman ng mga tao. Naglalakad ako nang may biglang dumura sa gawing kanan. Napakamot nalang ako. Katabi pa naman niya 'yung karatula. Medyo nainis na rin ako.

Mag-te-ten palang ng umaga ay marami nang tao sa Burnham. Dumireto ako sa hanay ng mga souvenir stores sa dulo ng lake. Malinis at malamig. Masarap mag-window shopping. Pero may binili pa rin ako kahit papaano. Bumili ako ng dalawang coin purse pampalit sa punit-punit nang purse na ginagamit ko mula pa nung third year HS student ako. Ten pesos lang naman ang isa kaya dinalawa ko na. Tumingin-tingin na rin ako ng mga pwedeng ibigay pag-uwi ko sa probinsya sa sembreak. Marami at mura lang. (hehehe) Mag-ju-June palang, sembreak na agad iniisp ko!

Hindi ako nagtagal sa bilihan. After ten minutes, lumabas na rin ako. Dumiretso ako sa lawa. Marami agad ang mga namamangka. May mga upuan sa tabi pero hindi na ako umupo. Pinagmasdan ko na lamang ang mga tao sa lugar. Marami ang nagkukwentuhan at kumukuha ng litrato.

Tuloy pa rin ako sa paglalakad. Ang linis ng Burnham. Malinis naman talaga, lalo na at maraming taga-linis at hindi pinapabayaan ng awtoridad. Tanging mga nahulog na dahon at bulaklak lang ang nakita ko. Normal lang.

Hindi nagtagal, naghanap-hanap na rin ako ng ma-uupuan. Nakita ang isang lolo sa ilalim ng puno na nagbabasa ng diyaryo. Nagpa-alam ako kung pwedeng makitabi, pumayag naman. Habang ine-enjoy ang preskong hangin, natatanaw ko ang mga namamangka. Enjoy syempre. Masaya ang paligid, luntian at maaliwalas.

Habang naglalakad ako, nakita ko ang isang manghuhula sa tabi. "20 pesos hula." Medyo binagalan ko ang paglalakad upang pagmasdan ang manghuhula. May binabasa siya na para bang comics. Aywan ko ba. "Ano kaya kung subukan ko?" Bigla akong kinilabutan. Huwag nalang kako. Natakot kasi ako sa hitsura nung aleng manghuhula.

Narating ko din ang kabilang dulo ng lake. Bigla akong naihi. Dali-dali akong tumawid at dumiretso sa comfort room. Five pesos ang bayad pero OK na kasi malinis at hindi mapanghi.  Kumpleto pa, may handsoap, at may dryer pa. Paglabas ko, inabot ko kaagad ang bayad. Nagulat ako nang may ibigay na resibo. Oha! Nice one! May kasama pang tissue. Dabes!

Bumalik ako para maglibot-libot pa. Pumasok ako sa mag skating rink. Gusto ko sanang maglaro ng table tennes kaso wala akong makalaro. Umupo ako sa tabi habang pinapanood ang mga naglalaro ng table tennis. Yayaain ko sana 'yung isa kaso inunahan ako ng hiya. Ganun pa man, naghintay ako at nagbakasakaling may dumating na pwedeng makalaro. Ilang minuto rin ang lumipas. Naka-upo pa rin ako at pinagmamasdan pa rin ang mga naglalaro. May dumating na mga tao at nagsipag-rentahan ng skating shoes. Dalawang bata ang unang sumubok at nagpa-ikot-ikot. May sumunod ding magkasintahan. Tawa ako ng tawa kasi 'yung kinuha nilang shoes ay iyong doble ang rollers at hindi rin sila marunong. Naglalakad lang sila at sinusubukang balansehin ang pagkakatayo. Sabi ng katabi kong turista, "Hey, there's a bar over there." Tawa lang ako ng tawa.

May mag-amang dumating at naglaro ng table tennis. Marunong 'yung tatay. Habang nanonood, lumingon ako upang alamin kung ano nang nangyari sa magkasintahan. Ayun, nagpipicturan na lang. (Tawa ulit)

Ang sarap ng buhay lalo na kung ine-enjoy. Masaya nga sabi ko sa sarili ko habang nakatingin sa mag-amang naglalaro at magkasintahang sinusubukang matutong mag-skate. Ganun pala dapat. Sabi nga ni Horace, Carpe diem (seize the day). 

Pagkatapos ng mahigit 3o minutos na pagkaka-upo, wala pa rin akong nahintay na makalaro kaya lumabas na lang ako habang iniisip ang katagang, no man is an island. Random! Malapit ko nang maikot ang Burnham. May nakasalubong akong matandang nakikipaglaro sa isang muning. Malakas ang kanyang tawa ngunit nasa katinuan naman siya, siguro. May mga nagpapa-hena sa tabi.  

BOOM! Ito na ang medyo nagpa-highblood sa akin. May nagpipicnic sa tabi. Mga 3o katao. Nakakalungkot sapagkat maraming kalat. Hindi ko pinagsabihan 'yung malapit sa akin. Maraming matatanda at kasalukuyan silang nanananghalian. Sana nga lang ay pinulot nila iyong mga kalat nila. Sana lang sapagkat hindi na ako bumalik doon.

Isa sa mga ayaw ko ay ang pagkakalat. Lalo na kapag Panagbenga. Naku, mistulang basurahan ang Burnham sa tuwing sasapit ang Panagbenga. 'Di na sila natuto. Sana maging aware ang lahat. Baguio deserves respect.

Sa ngayon, malinis at maayos pa ang Baguio. Sana ipagpatuloy ng kaniyang gobyerno ang pagpapanatili ng kanyang kalinisan at sana'y respetuhin siya ng mga tao at hindi nilalapastangan ang kanyang kagandahan-walang pang-aabuso. Bigyan pa sana siya ng pagmamahal at pag-iingat.

Sa paglipas ng mga taon, pinapangarap kong ang Baguio  ay ganito pa rin kaayos o kung hindi naman ay mas maayos pa. Sana, ang mga mamamayan ay responsable sa lahat ng kanilang ginagawa. Sana, ang Baguio sa hinaharap ay ang Baguio na nadatnan ko-ang paligid ay maaliwalas, luntian, at puno ng buhay.


-May 30,2012 

Masaya ka ba Ngayon?

Nasaan ka na ngayon? Kumusta na? Pagod ka na ba? Suko na? Bakit? 

Maraming mga pagkakataon sa ating buhay ang nagpapabago ng ating pag-iisip at pananaw. Ito ang mga pangyayaring kadalasan ay sumasalungat sa ating minimithi, pinaghihirapan, at ninanais. Minsan, hindi natin maiiwasang manatili sa lungga ng ating pagkabigo at kalungkutan na kung hindi natin malabanan ay posibleng bagtasin natin ang isang daang hindi natin pinangarap o pinapangarap.

Ang kalungkutan ay nararanasan ng lahat. Hindi naman masama ang pagiging malungkot, mas maganda pa nga minsan kapag may kasabay na iyak. Masakit ngunit pagkatapos ay nakagiginhawa. Nasa pag-iisip at paghahawak lang natin ng problem ang pinagkaiba. May iba-iba tayong pagtingin at reaksyon sa mga pangyayari. Basta ang pagbangon siguro ang pangkalahatang iniisip natin.

May iba-iba tayong pagtingin at pag-react sa mga pangyayari. Basta ang pagbangon siguro ang pangkalahatang iniisip natin.

Masaya ka ba ngayon?

Isipin mo. Kung masaya ka, gaano kasaya? Saan ka masaya? Bakit ka masaya? At hanggan kailan ang kasiyahan mong iyan?

Magkakaiba tayo ng basehan ng kasiyahan. Kaya minsan, nami-misinterpret natin ang ilan kung bakit sa isang pangyayari malungkot tayo habang sila ay masaya. Bakit kaya? Ano ba ang iniisip mo? Ano ba ang ine-expect mo? Ano ba ang ginawa mo? May mali ba? Ano ‘yun? Minsan dapat hindi lang tayo basta nalulungkot, kailangan nating alamin ang rason kung bakit tayo malungkot. Ito ‘yung mas malalim na rason, ang ugat ika nga nila.

Ang hindi pagkakontento ang kadalasang rason ng kalungkutan. We expect so much. Kaya masakit kung hindi naabot ang ating expectation. Napaka-ironic kasi sabi nila “let us not limit ourselves,” pero kung hindi naman natin nililimitahan ang ating sarili, maari tayong umasa sa mga bagay na kadalasang nagiging rason ng ating pagkadismaya. Ito na lang siguro ang pwede nating sang-ayunan, dapat nating alamin kung ano ba ang ating ipinaglalaban, nasa ating kamay ang kasagutan, at nasa pag-iisip natin kung paano natin baguhin ang isang sitwasyon at gawing rason sa ating pag-usbong at pagsulong sa buhay.

Hindi lahat ng nakasasaya ay nagbibigay ng kasiyahan at hindi rin lahat ng nakalulungkot ay nagbibigay ng kalungkutan sapagkat lagi naman, hindi nawawala sa atin ang karapatang pumili. Lagi lang nating isipin na lahat ng ating pinipili ay may karampatang katumbas na tayo rin ang nakakaalam o makakaalam.

Pagbalibaliktarin Mo man ang Mundo, Ito Tayo

Hospitality=True Happiness

Isa sa mga magagandang katangian ng mga Pinoy ay ang pagiging matanggapin sa bisita, mas kilala sa salitang "hospitable" at maipagmamalaking tatak Pinoy ang kaugaliang ito. Hindi lamang mga turistang galing sa iba't ibang sulok ng mundo ang nagsasabing napaka-hospitable ang mga Pilipino kundi kapwa Pilipino din. Sabi nga nila, ang pakikitungo ng mga Pilipino sa bisita ay kakaiba o "the best" at walang katulad.

Tayong mga Pinoy ay handang ibigay ang kaya nating maibigay sa ating mga bisita. Ni ultimo taong naliligaw o taong nagtatanong lang ay aalukin natin ng upo o kaya'y merienda. Dabes di ba! Ito tayo, parte na ng ating ordinaryong pamumuhay, tatak Pinoy, ika nga, Kulturang Pinoy!

Press on Toward the Goal

While listening to some songs in my pc, I felt a sudden feeling of writing a story I have been thinking since last week. I paused and thought of the best way to introduce it, but I can’t still start to write about it. After a while, the word “start” just popped out of my mind, so I wrote this one.

A Simple Understanding of Love

I once fell in love with a classmate during my high school years. She was the first girl whom I offered my best effort and love. She was my first date, the first girl whom I wrote a love letter, whom I gave a necklace and whatsoever. She was the first girl who made me feel loved. She was my first, and I was so lucky.

It was already a long time since we parted ways yet she is still in my heart until this time. Why should I forget her? As if I can do it. And why should I let go if it’s no need? Those days were one of the colorful experiences of my life, the unforgettable, one that is not like any other.

It was a history, not a past for me.

She didn’t break my heart and she didn’t hurt me.

Many people deceive themselves by their own way of thinking. Many choose to stay into a situation where they spend much time on their hurting. Many choose to prolong their agony. Which for me, is not healthy. It just wastes our time, our energy. Many sit in the corner of the room and choose to keep their burden stay forever. Many choose to cry…………………..forever.

What I just wanna say is simple. More often than not, people seem to find reality as fantasy. They seem to be blinded by their imaginations and choices. It’s up to a person to see a situation. Loneliness is a choice, happiness too.

We need others, others need us. We learn from others, others learn from us.

Love is amazing. It is indeed for us. It is within us. We share it. We try as much as possible not to hurt others so that others may also love us the best they can. We need not to be alone. Love relates person to person, people to people.
We do not limit it. We make the best of it.

***
This article was also published in Filipino™ Blog Network:

http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/28/a-simple-understanding-of-love/

Manners 101: Huwag kang Ganyan

MAY mga pangyayari talaga sa ating pamumuhay araw-araw na hindi natin dapat baliwalain.

Ito ang mga pangyaring hindi kanais-nais na masaksihan at higit sa lahat, mapagdaanan o maranasan. Ito ang mga bagay-bagay na gustong gustong gawin ng iba, mga gawaing naging parte na ng sistema ng pamumuhay na hindi naitama o pilit ibinaluktot sa kanya-kanyang rason.

Ito ang mga pag-uugaling hindi naiisip ng ilan kung ano ang mga naidudulot nito sa kapwa sapagkat normal na lamang ang mga ito sa kanila, ipinasapamuhay na at mahirap na ring tanggalin at baguhin. Kaya ito na ang pagkakataon upang pag-usapan natin ang mga pangyayaring madalas nating masaksihan na dapat ay hindi na nauulit-ulit.

I. Sa loob ng dyip

a) Dito madalas ang siksikan. Dito rin madalas mangyari ang “sikuhan.” Alam naman siguro ng mga kababaihan ang tinutukoy ko. Ilang beses na akong nakakita ng ganito. Kahit titigan mo na yung lalaki para lamang tigilan ang masamang layunin ay pilit pa rin nitong ginagawa. Kaya lagi sanang maging aware ang ating kababaihan sa ganitong pangyayari.

b) May mga tao talagang mas pinaiiral ang pride. Mahirap sumakay sa dyip na hindi nakaupo ng sapat. Natry ko na’to. Kahit pwede namang umurong ng kaunti, hindi nila magawa so no choice, uupo ka na lamang na parang ‘di karin nakaupo. Hindi na sila naawa.

c) Si mamang drayber, nagyoyosi. Kung ‘di mo man balak umalis, maging second-hand smoker na lang.

d) Para sa akin, hindi rin maganda yung basta abot na lamang ng bayad. Pwede namang sabihin ang mga katagang paki-abot po, pasuyo po etc. Pangit kasi yung sinusundot na lamang yung katabi e parehas naman kayong tao. Malay mo, iba pa masundot.

e) Huwag ring mag patugtog ng malakas. Iba-iba ang mundo pag nakasakay na sa dyip. Huwag mang-istorbo.

II. Sa mall, sidewalk, etc

Huwag humarang sa daanan. Yes! Ito yung mga pagkakataong may iniisip tayo tapos bigla tayong titigil na hindi namamalayang nakaharang na pala tayo sa daanan. Do not make public scandals. Ikaw rin, kung gusto mong pagtinginan ka ng iba.

III. Sa hapagkainan

Hindi ko lang po alam sa inyo kung naasar kayo sa mga kumakain ng maingay. Bukod sa tipikal na ingay talaga, ayoko yung maingay kumain. Ha? Paano ko ba sasabihin? Ito yung eating with the tongue and lips clapping. Ahahaha. Basta parang pumapalakpak. Ang sakit kaya sa tenga. Ewan ko. Para sa akin, i find this irritating.

One thing more. huwag maging buwakaw sa hapagkainan, kahit man maubos mo yan o hindi. Yung iba kasi (ako rin ba?) hindi iniisip yung kasama kung may nakain ba o wala. Basta busog, ok na. E paano sila?
………….
Marami pa pong mga pag-uugaling dapat nating itama. Hindi ko na po binanggit ang karamihan sapagkat alam natin ang mga ito. Minsan, ating itong binabaliwala ngunit mas makabubuting mapagsabihan ang kapwa para sa susunod ay alam nila ang dapat nilang gawin in a specific time and place.

“Manners are the unenforced standards of conduct which show that a person is proper, polite, and refined in a definite time and place. However, they are not like laws because there is no formal system of punishing. We can consider that the main informal punishment is social disapproval.” -wikipedia
***
This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:

http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/26/manners-101-huwag-kang-ganyan/

Ang Kapitbahay na Monster

Ahaha. Ito na siguro ang isa sa mga pinaka-EPIC kong isusulat sa buong buhay ko. Habang naglalaro ako ng “Backyard Monsters” dito sa facebook, bigla ko na lamang naalala yung mga kwento-kwento tungkol sa mga magkakakapitbahay na kailan man ay hindi nakuhang magkasundo at hindi na natanggal ang galit at poot sa isa’t isa.

Bakit nga ba nangyayari ito sa mismong magkakakapitbahay na imbes na magtulungan ay nagbabangayan?
Ano ba ang gusto mong maging kapitbahay? At anong klase ka bang kapitbahay? Hindi talaga natin maiiwasang hindi magkaintindihan minsan ngunit ano ba ang pinaiiral natin kung kaya ay nabubuo ang pangit na relasyon sa ating kapitbahay?
Subukan nating isa-isahin ang mga posibleng rason sa pagkakaroon ng iringan.

1) Basura/Kalat/Dumi. Wow, sino ba ang magkakagusto na dumihan ng kapitbahay mo ang bakuran mo? Sa una, pwede pa nating pagsabihan si kapitbahay pero kung paulit-ulit na lang, nakakasira siguro ng bait. Gusto mo malinis pero sila, walang pakialam. Anong gagawin mo?

2) Ingay. Ito ‘yung parang may sound system si kapitbahay na mula umaga hanggang gabi, hindi tumitigil. Ratratan ng kung anu-anong salita, sigawan, tawanan. Ang sakit sa tenga, hindi ba? Mahirap ‘pag laging ganito. Lugi pa, masaya sila, pero sakit sa tenga mo naman ang dulot na magtutuloy hanggang sa sakit sa ulo. Isali na rin natin yung speaker ni kapitbahay na kung magpatugtog ay para sa buong barangay. Ito yung parang laging may kaarawan sa pamilya ni kapitbahay o kaya’y gustong iparinig ang mga bagong kanta mapaOPM or foreign para lang bigyang puri. Basta masama ang labis, yun lang.

3) Hiniram ngunit ‘di na Bumalik. Sakit? Nakakaasar kaya ‘yung ganito. Ang ayos-ayos nilang hiniram tapos ang hirap-hirap hagilapin yung nanghiram kasama narin yung hiniram. Kung ibabalik man, ilang buwan na ang nakalipas at hindi na magagamit pa sapagkat pinaglumaan na dahil itinambak lang sa isang sulok. O kaya naman ay nasira ni kapitbahay kaya natatakot o nahihiya nang ibalik, naku naman. ‘Pag hihiram naman po, ingatan natin. Pero ok lang naman kung aksidente lang o ‘di sinasadya. Pero ang namimihasa, di na nakatutuwa.

4) “Stealer” (mas magandang pakinggan sa tenga) Mahirap po mamintang. Ang gusto ko lang iparating ay mag-ingat-ingat po tayo sa sadya ng iba. Hindi po bawal ang maging sigurista at maingat. Pero kung proven naman nang talagang may sakit si kapitbahay ng ganito, good luck nalang. Make the move.

5) Utang na nawawalang parang Bula. Ito ‘yung sa una ‘pag humiram, ibabalik kaagad ngunit sa kalauna’y mahirap nang bumalik. Ito namang si mabait na kapitbahay, hindi nililista ang utang ng iba o makakalimutin kaya ang utang ni kapitbahay ay nawawalang parang bula. Aking minamahal na kapitbahay, ‘wag namang samantalahin ang kabaitan ni isa pang kapitbahay. Sakto lang dapat para masaya ang buong barangay.

6) Tamad. Ito naman ‘yung kailangan mo ng tulong pero ang tamad nila? Kuha ba? Basta, ‘yung mabagal magbigay ng tulong, parang ganun yung ibig kong sabihin. Mamatay na yung tao, wala pa rin sila, parang ganun.

7) The great Storyteller. Masaya makipagkwentuhan pero paano kung ikaw na ‘yung pinagkukuwento ni kapitbahay sa iba pang kapitbahay na ikaw raw ay ganito at ganyan na hindi naman totoo? At mahirap din talaga ‘yung kapitbahay na madulas ang bibig na kahit pwede naman sanang inyo-inyo lang ay hindi pa rin talaga mapigilan ang kati ng bibig. Ito po yung more on hearsays. No personal experience sa sinasabi pero binabanggit at pinagkakaguluhan.

Marami pang rason kung bakit nagkakaroon ng lamat ang relasyon ng mga magkakakapitbahay, iba-ibang anggulo sa iba-ibang panahon. Kaya naman subukan nating tignan ang ating mga sarili at isipin kung ano nga ba ang tingin ng kapitbahay mo sa’yo. Ikaw ba ay isang responsable at kapaki-pakinabang sa kapwa o kabaliktaran nito?

Paminsan-minsan, kailangan nating tignan ang ating mga sarili sa salamin sapagkat iba ang naidudulot ng magandang panghabang-buhay na relasyon sa ating mga kapitbahay.

***
This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:

http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/23/ang-kapitbahay-na-monster/

Ang Mga Pilipinong Hindi Dapat Pakainin

Liwanag…Ngunit dilim ang sumakop sa kanilang mundo.
Dilim…Ngunit liwanag ang ipinagkait sa kanila.

Hindi lahat ng hindi nakakakita ng liwanag ay bulag at hindi lahat ng nakakakita ng liwanag ay nakakakita.

Ito ang isang katotohanang mga mamamayan ay hirap iwasan. Mas pipiliin pa natin ang magpaka-busy-busyhan upang iwasang isangkot ang ating mga sarili sa mga nangyayari sa ating lipunan na kung sana ay nakikilahok tayo sa paglutas ng mga ito ay makakamit natin ang kaginhawaan at kasaganahan. Ngunit sasabihin na naman nating kahit may gawin tayo kung kurakot naman ang mga nasa posisyon. San tayo pupulutin niyan? Ang problema kasi, tayo mismo ay “kurakot” sa ating mga kaparaanan. Nasanay na ba, kaya hindi na kayang alisin o baguhin? Nag-ugat na ba hanggang sa kailaliman ng ating pagkatao na kahit nakikita nang “namamatay” ang kapwa ay ipinagkikibit-balikat na rin para unahin ang sariling kapakinabangan.

Madamot na ba masyado ang ating Diyos para ganito rin ang gawin natin sa ating kapwa? O nawala na ang ating tiwala sa Kanya at tuluyan na nating pinutol ang koneksyon sa kanya?
Lagi na lang ata nating sinisisi ang sistema o kaya’y ang gobyerno sa lahat ng ating paghihirap. Nasisi mo na ba ang iyong sarili na hindi naman ginagawa ang dapat gawin upang makaahon? Nakaupo. Nagmamatyag. Nakatunga-nga. Nakikinig sa radyo. Nanonood. Nagbabasa sa dyaryo o mula sa Internet. Ito kasi ang mas una nating ginagawa o ang alam lang nating gawin. Puro sisi, lagi nalang sisi, sisi ng sisi. Lintik na sisi yan. Baguhin na natin yung ugali nating “puro sisi sa iba ngunit hindi nating kayang sisihin ang ating mga sarili.”
Minsan, itinatawa ko na lang ang aking inis kung may napapanood ako sa TVng mga tao na sinisisi ang gobyerno sa kanilang kahirapan. Wala tayong mairarason. Bakit? Hindi ba natin alam na ilan sa mga nakaaangat na sa ating bansa ay nagsimula sa hirap?

Ito ang tanong, “Paano mo kukunin ang isang bato sampung metro ang layo sa’yo.” Simpleng tanong lang yan. Nasasagot pa nga ng mga bata sa kalye eh. Ano sagot mo? Hindi ba kailangan nating humakbang para kunin iyon? Pero ang tanong na yan ay napalitan na ata at naging ganito, “Paano mo makukuha ang isang bato sampung metro ang layo sa’yo ng hindi ka humahakbang.” Ang hirap naman ata sagutin? Pati scientist ata mababaliw diyan. O kung may naiisip ka man, ano? Iuutos sa iba? Eh ang tanong, paano Mo kukunin. Hindi naman talaga kaya yan eh, dito natin makikita na naghahanap tayo ng mga paraan na hindi naman talaga natin dapat iasa sa IBA. Ang ibig ko lang sabihin ay, ang SARILI natin mismo ang unang hahakbang hindi ang ating kapitbahay para sa atin.

O ano na? May darating pang bukas! Huwag na naman nating sabihing “hindi natin alam kung kailan tayo mamamatay.” ‘Yan na naman. Kung puro ganito, wala na tayong magagawa kasi hindi na tayo gagalaw. Hinihintay natin ang ating kamatayan kasi hindi tayo sigurado kung buhay pa tayo bukas? Gumising na po tayo sa ating imahinasyon.

Masaya ang buhay basta marunong lang tayong gawin ang dapat nating gawin. Ang lahat ng ating ginagawa ay may napapala. Lahat ng pinaghihirapan ay may kasagutan. Lagi lang nating isapamuhay na lahat ng tama sa Kanya kahit man sabihin ng mundo na mali ay tama.
…………
Nang kami ay kasama pa ninyo, ito ang itinuro namin sa inyo, “Huwag ninyong pakainin ang sinumang ayaw magtrabaho.”
(For even when we were with you, we gave you this rule: “If a man will not work, he shall not eat.”) – 2 Thessalonians 3:10
Tara! Sayaw tayo!

***

This article was also published in Definitely Filipino™ Blog Network:
http://definitelyfilipino.com/blog/2012/02/07/ang-mga-pilipinong-hindi-dapat-pakainin/

Cheating by Great Cheaters

When I was young, I used to say I did not cheat. Whatever my peers would tell me, I would always say I did not cheat. And even if they had already proven that I did, I would always say that I did not. I did not cheat. I did not cheat.

Cheating has many definitions. You cheat when you lie. You cheat when you say something false to cover or revive yourself or to destroy others’ reputations. You cheat when you copy something specially when without permission. And in any other way you think you are cheating.

I am a first year college student in a university. Cheating is never common to some college students. And if I exaggerate it, some students are already expert at it! Am I already an expert? Yes, I can say that I am good to it since I have been doing it since elementary and yet was never caught. I was never caught during quizzes and examinations.

I was already pissed off so I learned to hate cheating.

I never find contentment with everything I get from it, high scores and of course high grades. I just realized that cheating is never healthy. I am now trying not to cheat anymore.

I think I have to stop it now because when I keep on doing it, I’m afraid that in everything I do, there is cheating. It’s time to cut the line. It’s already the time to change, not tomorrow nor the other day. I am tired of it, sicking tired of it.

With every reflections I tell myself every night, I just realized that I was the loser at the start. I just remembered the quote in the Bible that whatever you plant is what you harvest.

Just think of it. Is it nice to know that people whom you trust for a long time have been just cheating and playing you to get whatever motives they have in mind? Is is good to find out one day that your LOVED ones were never honest? In the end, is cheating good and does it produce lasting peace of mind and good relationships?

“….Whatever you plant is what you’ll harvest.”

***

This article was also published in Definitely Filipino Blog Network:

http://definitelyfilipino.com/blog/2012/01/25/cheating-by-great-cheaters/