Linya

Dalawang musmos sa daan ay nagtatampisaw

Lumulundag-lundag sa maputik na daanan

Hindi alintana ang lakas ng buhos ng ulan

Malayang naglalaro at tila sumasayaw-sayaw.

Dalawang mag-aaral sa klase ay nagtatagisan

Nagtatanungan sa maingay na silid-aralan

Hindi alintana ang mga kamag-aral na nagtatakbuhan

Malayang nagpapalitan ng mga kaalaman.

Dalawang kabataan sa bangkito’y magkatabi

Nagkakahiyaan sa natatanging sandali

Ngunit may lihim na saya sa bawat isa

At may pusong lumulundag-lundag sa kaba.

Dalawang kabataan sa liham ay nag-uusap

Nagkukuwentuhan ng mga pangyayari sa buhay

Sa mga mabubulaklak na mga salita ay

Tila may pagmamahalang langkap.

Dalawang pusong sa lilim ng mangga nagkikita

Nag-uusap at nagkakantahan ng buong pagsinta

Sa saliw ng tugtugin ng binatang galak na galak

Ay dalagang sumasayaw at umiindak-indak.

Sa panahong nagdaaan, ang punong mangga ay nagbunga

Ng pagmamahalang tunay, dalisay at walang kapantay

Dalawang puso ang pinagbigkis at ngayo’y iisa na

Isang kuwento ng pagmamahalang puno ng kulay.

Kape at Pandesal

Minahal kita sa bawat araw ng paglaki mo

Ang halakhak at ngiti sa iyong mukha ang kasiyahan ko

Kahit napupuyat at pagod na pagod sa katitingin sa’yo

Tiniis kong lahat dahil ikaw ay mahal ko.

Lumaki ka at natutong humakbang sa sariling paa

Gumaling sa pagtakbo at naging mas madaldal pa

Saksi ako sa paglaki mo, aking anak

Sa akin, isa kang bituin na humahalakhak.

Pumasok ka sa paaralan at natutong bumasa

Natutong bumilang, sumulat, at tumula

Talino at talento mo ay aking ipinagmamalaki

Nakatutuwang isipin, kay bilis ng iyong paglaki.

Dahil sa hirap ng buhay, pinili kong mangibang-bansa

Nakipagsapalaran upang sa gayon ay mapag-aral ka

Ito ay iyong sinang-ayunan habang tayo ay umiiyak

“Isa kang matalinong bata,” sambit ko, “huwag magpabaya anak.”

Bawat lingo, nagkukuwentuhan at nagtatanungan tayo

Ikaw ay nasa kolehiyo na, panaho'y tila nagbibiro

Ang hirap na pinagdadaanan natin ay lilipas din

Ilang taon na lang at gragraduate ka na rin.

Kahanga-hanga ka aking anak, hindi mo winaldas

Ang mga pagkakataon at panahong kay bilis lumipas

Ako’y tuwang-tuwa bagaman malungkot din

Sa tagal ng panahong hindi kita nakapiling.

Pasensya na anak, kaunting tiis na lang

Isang buwan at mahigit pa ang aking binibilang

Sa kabila ng ilang taong hanggang  sa telepono lang tayo

Ako’y maka-uuwi na rin at makakapiling mo.

Ikaw ang aking pamilya, walang katumbas na halaga

Sa’yo gugugulin ang panahon habang malakas pa

Sa pag-uwi ko, tanging hiling ko ay kape at pandesal

At tayo’y mananalangin at magpapasalamat sa Maykapal.

***

Ito ang aking opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 5.

Dugo

Pag-ibig ang nagpapatakbo

Nitong dugong nananalaytay

Ngunit itong pag-ibig ay pilit hinihigop

Ng mundong puno ng karahasan,

Ng taong puno ng kataksilan at

Ng makinaryang puno ng kasakiman-

Unti-unting natutuyot at

Unti-unting nauubos.

Ngunit, habang nandiyan pa sila:

Pamilya at kaibigan,

Nakakausap at nakikinig,

Inspirasyon at tagahanga,

Itong dugong nananalaytay

Ay patuloy na dadaloy at dadalisay

At ang puso’y titibok at aawit

Ng pag-ibig na dudurog

Sa sakit, poot at hinanakit

Sa gutom, pagkauhaw at pagkapagal.

Pag-ibig ang siyang dugo

Ng pusong puno ng pag-ibig.

Paglalayag

Libong taon na ang nagdaan nang ang bangkang ating sinasakyan 
ay nagsimulang maglayag. 
Libo-libong alon na ang humaspas ngunit nandito pa rin tayo,
malayang naglalayag. 
Ilang kapitan na rin ang namuno upang sa gayon ay magkaroon pa tayo 
ng mas matibay pang pagkakaisa at pagkakabuklod-buklod. 
Ngunit bakit kaya mayroon pa rin sila
na pilit kinakamkam
ang pagkaing sapat lang para sa ating lahat. 
Bakit sa kabila ng mga turong ating ikinintal at isinapuso sa ating pagkatao
para lang di na mawala pa ay ngayo’y pilit binubura para sa sariling kapakanan,
pilit niyuyurakan ang pagkatao nang sa gayon ay umangat sa mga kasama?
Hindi ba nasa iisang bangka tayo?
At ang balanse ay mahalaga upang tayo ay umusad
at muling sikatan ng araw?
Ano ba ang dapat nating gawin upang gumaan naman ang pasanin
nitong bangkang ating sinasakyan?

Sa Panahon at Pangarap

Unti-unting sinukat at tinimbang

Tama nga ba itong daang tinahak

Ang kalangitan ay nagbadya

Itim na mga ulap ay nagkiskisan

Kumulog at di kalaunay umulan

Isang kubo ang lumitaw, lumundag

Sa silong at sumandig sa kahoy

Nagpahinga sa kabila ng kaguluhan

Nagkalituan nang mga daho'y tinangay

Durog na mga bulaklak ang nilipad

Sa kinauupuan, tinignan

Ang kagandahang napukaw

Pinulot at pinagmasdan

Natanto ang panahong winaldas

Pinangarap na muling ibalik

Mga gintong araw na nagdaan

Nakatulog, ginising ng araw

Pisngi'y nag-init, tumayo kalaunan

Natantong may araw pa

May umaga pa, may panahon pa

Itinuloy ang pagtahak

Sa daang tungo sa pinagpalang ilog

Umaga, gabi, nagpursigi

Nakalayo ang mga paang kalyo na

Nagsumikap, ininda ang sakit

Ang gutom at pagal ng panahon

Ngayo'y nasa bughaw na ilog

Lumalangoy, naliligo.

Friday, June 21, 2013

11:09 PM

Nana

Isang linggong saya

Lamon

Tulog,

Sabog.

Biglang nagbago ang lahat

Isang linggong pagkayamot

Hapdi

Kirot,

Hinog.

Animoy isang bola sa loob

Matigas, lumalaki,

Isang kending nakabaon

Ngunit mapait pa sa kape

Impeksyon.

Isang maliit na bagay

Ngunit malaki

Sa buhay ng biktima

Nana, hinog na.

SARDINAS

www.pesoideal.com

Nagsiksikan ang mga hari, kaliwa't kanan
Ininda ang singaw at init ng palalong palasyo
Nasanay na sa bulwagang kanilang kinauupuan
Araw-araw ba namang ito'y parte na ng kanilang estado.

Nagsindi ang amang kanilang pinagkakatiwalaan
Ngunit nang sila ay nauga-uga at naalog-alog
Isang malaking buntung hininga ang isinisi
Nagyabang, nag-ingay, at nagpalitan ng matatalim na tingin.

Hindi nila pinansin ang mabigat na pinapasan
Hinabol ang oras at pati na rin yata pagkalagot
Ng liwanang at saya ng mga naghahari-harian
Sino nga ba ang biktima kundi sila-sila.

Tumulo ang pawis dahil sa masamang hangin sa
Itim na lansangang palaruan ng mga nagbabatak
Ang iba ay responsable, ang iba ay walang pakialam
Huwag sanang mahuli ang lahat.

Gintong Putik

Ang liwanag na ipinagkait sa mga matang hindi nakakakita
Ay siya ring liwanag na bumubulag sa mga pinagpala
Anong halaga pa ba kung ang daang pinili ay ang daang maluwag
Na patungo sa kasiyahang hilaw, nakasisilaw at nakabubulag.

Ang buhay ng tao ay puno ng kwento at pagsubok
Minsan ay lumilipad, minsan ay nasa lugmok
Ngunit kung ang tiwala at pagsisikap ay kanyang binibigyang kulay
Ang liwanag na nakabubulag ang siyang magiging gabay.

Ang kakayahang nakamit dulot ng pag-aaral at pagsasanay
Ay hindi sapat na batayan sa tunay na tagumpay
Ito'y nagiging kapakipakinabang at makabuluhan lamang
Kung ang tao ay marunong tumulong at hindi nanlalamang.

Ang basag na salamin kung sa lupa'y ihahagis
Sa ilalim ng araw ay kumikinang ng labis,
Mag-ingat sapagkat ito ay isang bubog lamang,
Nakasusugat at nakalilinlang.

Ang Sapatos ni Digrit

Malayang taludturan

Nang ika'y nakita, 
Mata'y lumuwa sa taglay mong ganda.

Ako'y nag-isip-isip kung bibilhin ka,

Walang magawa sapagkat butas ang bulsa.

Lolo Rizal

PHOTO CREDIT:
http://cherrey.110mb.com/index.php/fort-santiago-intramuros/

Lolo Rizal, kumusta ka na?

Abang lingkod, iyong husgahan at hatulan,

Mabuting masama o masamang mabuti,

Mapagmahal sa wika o mabahong isda?

Lolo Rizal, nasaan ka?

Langit, impyerno, mukhang nag-iisip,

Kung nasa langit, ikaw’y bayani,

Kung nasa impyerno’y nagsusulat pa rin?

Lolo Rizal, matagal na ang nakalipas,

Nang pluma mo'y ginamit sa pagsusulat,

Ngunit ikaw pa rin ang bayaning paborito

Sapagkat ikaw’y sikat, ikaw ang pinili.

Lolo Rizal, kumusta ka?

Matagal nang nakatayo sa bantayog mong ginto.

Lolo Rizal, kumusta ako?

Isang manunulat na naghahanap ng inspirasyon.

Kapag natapos ko na ang Rizal, sana masabi kong tama lang ang RA 1425.

Tignan natin. 

***

Lamig ng Gunita

Ipikit ang mata,

Buksan ang gunita,

Bagtasin ang daan

Tungo sa nakaraan-

Walang laman,

Walang maulinig,

Tanging lamig.

***