Para Kay Jordan

Bunso, naaalala mo pa ba ang huling araw nang magkita tayo?

Hinatid mo ako sa airport at binigyan mo ako ng isang malaking yakap, samantalang tanging tapik lang ang naibigay ko sa’yo.  Mula noon ay hanggang chat o tawag nalang ang naging paraan natin upang masabi ang mga nangyayari sa kanya-kanya nating mundo. Malaki ang tiwala ko sa iyo at balang araw ay makakamit mo rin ang iyong mga pangarap. Paunti-paunti—huwag mong madaliin—at iyong alalahanin ang bawat leksyon sa bawat paghakbang mo. Bata pa man ay kinakitaan na kita ng kasipagan. Nasa kolehiyo ako noon at ikaw naman ay nasa unang baiting pa lamang. Nakatututuwa ano, halos dalawampung taon ang pagitan natin, ni hindi mo nga na-enjoy ang pakikisama ng isang kuya. Hindi rin ako sigurado kung may naaalala kang araw na sinamahan kita sa paglalaro mo o kaya naman ay tinuruan kitang bumilang at sumulat. Wala. Oo, wala kang maaalala sapagkat ang mga pagkakataong ganoon ay hindi ko naibigay sa’yo. Sa tingin ko, hindi ako naging isang mabuting kuya sa’yo, ngunit ano ang isinumbat mo sa lahat ng mga pagkukulang na iyon? Sa bawat pag-uwi ko galing sa trabaho ay ipinapakita mo ang mga matataas mong pagsusulit at magaganda mong guhit. Doon ko natanto na kahit sa kabila ng pagiging abala ko sa sarili kong buhay ay pilit mong inilapit ang sarili mo sa akin. Hindi ka nahiyang sabihin na ‘kuya, ako ang nakakuha ng pinakamataas na marka sa aming klase.’ At lagi mo ring ipinagmamalaki ang mga guhit mo na mula sa dugo at kakayahang natutuhan mo sa pagguhit sa mga pahina ng mga kuwadernong iyong ginagamit. Ang mga sandaling iyon ang nagpalambot ng aking puso. Hindi mo tinanggal ang pagiging isang kuya ko sa iyo.

Siguro, hindi mo makakalimutan ang paghataw ko ng walis sa’yo. Naaalala mo pa ba nang utusan kitang magwalis sa likod ng bahay ngunit isang makunat na iling lang ang isinagot mo sa akin. Hindi ko nakontrol ang sarili ko at naging biktima ka ng emosyong napakawalan. Napakasama ko bang kuya? Ang alaalang ito ay kumukurot pa rin ba sa puso mo? Pasensiya na, bunso.

Lumaki kang malayo sa kuya mo. Ni tanging panahon ko nga upang turuan kang maggitara o kaya naman mag-drums ay di ko naibigay. Ngunit hangang-hanga ako sa pagpapakita ng kagustuhan mong matuto. Kinuha mo ang gitara at tinuruan mo ang iyong sarili kung paano tumugtog. Pinanood mong maigi ang bawat diin ng mga daliri sa gitara at sa ilang taon ay pilit mong ikinabisa ang mga chords mula sa mga libro. Unti-unti mong natutuhan hanggang sa nakapagsulat ka na rin ng sarili mong kanta.

Bukod sa mga nasabi ko ay wala na akong maalala. Tanging ang kabaitan mo ang naipinta sa puso ko. Naging mas mabait ka pa ngang kapatid sa akin. Ibinibigay mo ang sobra mong bag kapag nakikita mong medyo butas na ang akin. Ibinibigay mo ang isa mo pang sapatos kapag nakikita mong pasira na ang akin. At binibigyan mo rin ako ng T-shirt kahit hindi ko naman kinakailangan. Nag-aaral ka samantalang ako ay nagtratrabaho para sa aking sariling pamilya. Hindi kataka-takang naging mas mabuti kang kapatid sa akin.

Nasa kolehiyo ka na at alam kong pinagdaraan mo na rin ang mga panahong napagdaanan ko na. Ngunit tiwala akong mas magiging matayog ang maabot mo. Tiwala akong magiging mas maganda ang kinabukasan mo dahil mayroon kang magandang pundasyon at iyon ay ang mga natutuhan mo nang maliit ka pa, nang tumuntong ka ng elementarya at hayskul. Sigurado akong mas marami ka nanamang natutuhan sa pag-apak mo sa malawak, liko-liko, at lubak-lubak na kalsada ng pagiging kolehiyo. Tandaan mong ang mga pagsubok ay pana-panahon lang at sila’y lilipas din. May mga bago at may maluluma. Huwag mong hayaan malugmok ka sa isang lugar, gumalaw ka ayon sa panahon at laging maging handa. Ngunit lagi mong tatandaan na hindi ka nag-iisa. May mga kasama ka, may pamilya ka, may inner-self ka, at higit sa lahat may Diyos ka. Kung naguguluhan ka, magninilay-nilay ka. Gamitin mo ang ganda ng kalikasan, marami itong hatid na leksyon sa buhay. Tulad ng mga ibon, hindi ba’t kay ganda nilang pagmasdan? Ang paghele ng hangin sa mga puno, hindi ba’t nakagagaan ng pakiramdam? Maging tao ka, bunso. Namnamin ang tamis at pait ng buhay sapagkat ito ang tunay na kahulugan ng ating existence sa mundong ibabaw.

Ilang taon na nga bang hindi kita nakikita? Kay tagal na ano. Parang kailan lang nung maliit ka pa. At siya nga pala, lumaki ka na nga ba? Ha ha ha. Dugtong ko lang sa mga sinabi ko, ang buhay ay punung-puno ng mga paghamon. Maging aktibo sa paggamit at paghahanap ng tamang impormasyon. Oo, mahalagang matutuhan mong pumili at tumimbang ng mga impormasyong kakailanganin mo. Nandyan ang Twitter, Facebook, radyo, telebisyon at mga pahayagan na magbibigay na samu’t saring impormasyon. Huwag kang pabubulag dahil ang maling impormasyon ang maglalagay sa’yo sa panganib at kapahamakan. Alam mo namang hindi lahat ay mahalaga. Timbangin mo ang mga bagay bagay at gamitin ang mga ito sa wastong paraan.

Maraming “namamatay” dahil sa kawalan ng impormasyon. Hayaan mong bigyan kita ng isang halimbawa.

            Umalis ang mga magulang mo ng walang paalam. Hindi ka nabigyan ng pera at alam nilang wala kang pera. Tanghali na at gutom na gutom ka na. Dahil sa sakit ng loob at galit ay nagmukmok ka na lamang sa kuwarto mo. Pagdating ng mga magulang mo ay pinagalitan mo sila at sabi ng magulang mo, “Maraming pagkain sa ref, anak.”

Nakuha mo ba ang ibig kong sabihin? Minsan, nandiyan ang kinakailangan natin ngunit tamad lang tayo sa paghahanap. Wala tayong motibasyong gumalaw, o sa madaling sabi, tamad tayo.

At huli, hanapin mo ang inspirasyon mo, sapagkat ang inspirasyon mong iyan ang magtutulak sa iyong maging mas mabuti pang mamamayan, iyan ang magtutulak sa iyong gawin ang mga kinakailangan mong gawin, iyan ang magtutulak sa’yo na magpursigi at mangarap pa. Ang inspirasyon ay inspirasyon, hindi puwing at hindi baka-ganito. Ito ang magiging pinakamalapit sa puso mo. Ingatan at alagaan mo ito. At higit sa lahat maging inspirasyon ka sa ibang tao. Walang silbi ang katalinuhan at kayamanan kung dusa ka sa iba at kung pasakit ka sa kanila. Huwag na huwag mong hayaan na masira ang relasyon mo sa ibang tao.

Bunso, tanging mga payo nalang ang maibibigay ko sa’yo. Hindi kita matatapik sa likod dahil nasa malayong lugar ako. Proud na proud sina mama at papa saiyo at gawin mo silang mas proud pa. Huwag kang maging pasakit sa kanila at intindihin mo sila kung minsan ay hindi mo makuha ang gusto nila. Matanda na sila at mas lalong kinakailangan nila ng pag-iintindi at pansin. Malayo kaming mga kapatid mo sainyo kaya ipinapaalala ko ang mga ito sa’yo, at sana maalala mo ang huling tapik ko sa iyong balikat. Isipin mong isang tapik muli ito galing sa akin. Ingatan mo ang sarili mo, at magpatangkad ka pa. Magkikita-kita rin tayo sa panahong inihanda ng Maykapal.

Panalangin ko na mapagtagumpayan mo ang buhay mo. Ingatan mo ang sarili mo palagi.

—Kuya Jeff

***

Ito ang aking opisyal na lahok sa Saranggola Blog Awards 5.